Daphne blogt: 5 maanden na mijn postnatale depressie, "huilen helpt!" - My Name Is Mama

Daphne blogt: 5 maanden na mijn postnatale depressie, “huilen helpt!” Daphne Blogt

Na haar tweede zwangerschap belandde Daphne is een depressie, bijna een half jaar lang duurde deze donkere tijd. Inmiddels ligt het dieptepunt alweer maanden achter haar, maar toch merkt ze dat ze nog iedere dag vecht tegen haar angsten.

Mensen die mij persoonlijk kennen, zullen mij niet direct omschrijven als een angstig persoon. Eerder als iemand met een uitgesproken mening, iemand die niet bang is om met vreemden een praatje te maken of om op iemand af te stappen, iemand met over het algemeen een assertieve persoonlijkheid.

En dat is voor mij goed om te weten, want in die omschrijving herken ik mijn ‘oude ik’. De ‘oude ik’ die niet snel bang is om haar vingers ergens aan te branden. De ‘oude ik’ had de laatste jaren steeds minder boodschap aan wat anderen van haar vonden, dus die leefde voornamelijk voor zichzelf en haar gezin. En hoewel de ‘oude ik’ natuurlijk ook zo haar minder positieve kanten heeft, ben ik toch wel jaloers op die sterke persoonlijkheid. Die dikkere huid…

Gister ging ik naar de sauna. We hadden besloten onszelf eens flink in de watten te leggen, dus de hele dag was gevuld met extra behandelingen. Één daarvan was een massage. Ik zat netjes te wachten in de wachtruimte, toen ik uit een van de massageruimtes een mannelijke masseur zag komen. En toen sloeg de paniek ineens toe… Shit! Een mannelijk masseur! Ik had nog geen seconde nagedacht over die mogelijkheid. Ik kreeg het benauwd, voelde de tranen in mijn ogen branden en ik wilde weg. “Ik moet naar de wc.” zei ik tegen mijn vriend. “Daar ben je nu een beetje te laat mee…” antwoordde hij. Op de klok zag ik dat het 16:00 uur was, het tijdstip van mijn afspraak. Nog meer paniek, nog meer warmte, nog meer behoefte om keihard in huilen uit te barsten. Ik hield mezelf voor dat ik grote kans had dat er ‘gewoon’ een vrouwelijke masseur mij zo dadelijk zou komen halen. Een minuut later staan er twee heren voor onze neus. We mogen meelopen. Ik heb dus keuze uit een mannelijke masseur en….. een mannelijke masseur (zucht…)

Daar lig ik dan volledig naakt, met alleen een badlaken over mijn rug. Het duurt zeker een minuut of 20 voordat ik een beetje kan ontspannen van de massage. Met het ontspannen voel ik ook de tranen weer branden achter mijn ogen. Sinds de zwangerschap en bevalling (die ik nogal als traumatisch heb ervaren) heb ik de grootste moeite om de controle uit handen te geven. Om me te ontspannen. In mijn hoofd is een behandelruimte in combinatie met iemand in werkkleding/uniform onlosmakend verbonden aan pijn en ellende. Het roept nare gevoelens en herinneringen bij mij op. Ik houd me flink, onderdruk de tranen, maar merk dat ik onderhand iedere spier bewust moet aanspreken te gaan ontspannen.

Na 50 minuten kleed ik me snel aan, gelukkig was mijn vriend al klaar en staat hij al op mij te wachten. We lopen naar het restaurant beneden en daar komen dan toch de tranen. “Waarom huil je nou?” mijn partner is mijn gejank onderhand wel gewend dus die snapt direct dat er wat ontlading is. Door mijn snotneus en gejammer heen vertel ik dat dit weer een enorme drempel voor me was, die ik ben overgegaan. Een vreemde man die mij ging masseren, dat was mij even iets te veel van het goede. “Maar dat had je dan toch ook bij een vrouw gehad” vraagt hij. Nee, dat is nou eenmaal toch die natuurlijke machtsverhouding tussen mannen en vrouwen, en daarbij had ik me dus kennelijk ingesteld op een vrouwelijke masseur. Mijn hoofd moest enorm snel omschakelen, en dat is niet bepaald gelukt.

Na mijn mijn huilbui voel ik me opgelucht. Ik besef me heel goed dat ik niet van de één op de andere dag weer beter ben. Dat mijn angsten weg zijn, dat ik geen terugval meer kan hebben. Ik ben enorm op mijn hoede, maar ik snap dat wanneer ik vooruit wil ik ook af en toe een stap buiten mijn comfortzone zal moeten zetten. En de ene keer is dat een klein stapje en deze keer was dat een reuze sprong. Daar mag dan best even om gehuild worden, al is het maar om te ontladen.

Ik wil alle moeders die net als ik vechten met angsten of misschien zelf nog midden in hun depressie een hart onder de riem steken. Het komt weer goed, al is dat soms compleet ondenkbaar. Doe waar jij je prettig bij voelt, laat een ander je niet dwingen jouw grens te overschrijden. En wees niet te streng voor jezelf, neem je tijd en bewaak je eigen tempo. En huilen mag!

Liefs,
Daphne.

Lees ook de andere artikelen op My Name Is Mama.

Comments

comments


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *