"Dit zijn tropenjaren" Als het gezin een relatiecrisis veroorzaakt - My Name Is Mama

“Dit zijn tropenjaren” Als het gezin een relatiecrisis veroorzaakt Gezin & Relatie

Crisis in huize Vreugdenhil. De oorzaak? De constante verantwoordelijkheid voor de kinderen, de slapeloze nachten en alle overige taken. “Dit zijn tropenjaren!”

 

Ieder huisje heeft zijn kruisje, zegt men. En hoewel veel mensen denken dat het bij ons altijd koek en ei is, ik alle ballen met gemak in de hoogte houd en het bij ons altijd ‘zo gemakkelijk’ lijkt te gaan, verkeren wij in werkelijkheid in een dikke vette relatie crisis.

De oorzaak? Ons gezin. En dan bedoel ik niet die twee kleine mannetjes die we de afgelopen 3 jaar in ons leven zijn gekomen, maar het gezin als verantwoordelijkheid. De zorg, de constante verantwoordelijkheid, alle taken, het gehuil, de driftbuien, het gebrek aan nachtrust (als ik even een understatement mag noemen), maar vooral het verliezen van mezelf zoals ik was en de constante strijd tegen wie ik ben geworden.

Brian is veel van huis. Hij vliegt intercontinentale vluchten en is dagen op rij van huis. Wanneer hij terug komt heeft hij a: een hele nacht overgeslagen en b: regelmatig tot wel 9 uur tijdsverschil in zijn lijf zitten. Compleet buiten werking dus die eerste 24 uur na thuiskomst, maar vaak ondervinden we de eerst 48 uur wel ernstige hinder van de hiervoorgenoemde situatie.

In werkelijkheid verkeren wij in een dikke vette relatie crisis.

Zo, en nu mag jij ze even.
Na 3 of 4 dagen en nachten de complete verantwoordelijkheid voor de kinderen en de zorg voor het huis wil ik niets liever dan het stokje overdragen en me de eerste 12 uur niet meer laten zien. Onmogelijk natuurlijk, maar ik ben mezelf compleet kwijt. Met de postnatale depressie nog vers en pijnlijk in het geheugen is de angst voor een terugval dan ook immens groot en naar mijn idee volgt die valkuil mij constant als een donkere schaduw. Klaar om mij op ieder willekeurig moment weer terug dat donkere gat in te sleuren.

De kinderen zijn nog zo klein, ze hebben nog zoveel aandacht nodig en soms benauwt me dat. Dan betrap ik mezelf erop dat ik die mopper mama ben geworden waar ik me altijd heb tegen willen verzetten. Die moeder die loopt te zuchten en te waarschuwen, die constant op de klok kijkt en uitrekent hoeveel uur nog tot bedtijd. Die na een paar dagen nergens meer de lol van inziet, en gebukt gaat onder de zware last van het gezin.

Me time.
Ondertussen stuurt mijn wederhelft foto’s vanuit San Francisco. Een selfie voor het huis uit de serie Full House, selfies vanaf Alcatraz, vrolijk poserend in een luxe cabrio die hij samen met 2 andere collega’s heeft gehuurd. Door het tijdsverschil spreken we elkaar nauwelijks, en hoeveel ik hem ook die fijne uitstapjes gun het steekt mij enorm wanneer ik weer eenzaam in de foetus houding in slaap val en er die nacht nog zo’n 3 keer uit moet voor een voeding of een verloren speen of knuffel.

Mijn positieve instelling wordt tegenwoordig bestempeld als ‘naïef’.

Wanneer mijn partner thuis is, bewaakt hij zijn vrije tijd goed. Hij gaat golfen, bezoekt het casino, reserveert de zondag voor zijn voetbal en combineert dit met leren voor tussentijdse checks voor zijn werk en zijn uurtjes op de nieuwe Xbox. Ondertussen zoek ik mijn toevlucht in de sportschool. Weg met die varkenspoten (niet mijn woorden), weg met die blubberbuik en zwabber armen en sterk hopend dat ik weer gezien word door de man die ooit verliefd werd op mij, toen ik 7 kilo lichter woog.

Positief VS. Naïef.
In de afgelopen jaren zijn we elkaar steeds meer uit het oog verloren. “Noem eens 3 eigenschappen van mij, waardoor je verliefd op mij werd” vroeg ik vorige week. “Je spontaniteit, het feit dat je een ontzettende dromer bent en je enorme positieve instelling” was het antwoord. Gek genoeg zijn dit exact dezelfde eigenschappen die nu de meeste irritatie bij hem opwekken. Hij voelt zich vaak ongemakkelijk dat ik zomaar een praatje maak met een wild vreemde (“Wat moet die vrouw wel niet denken dat je zomaar zegt dat ze een mooie jas heeft”), wanneer ik droom over ons volgende huis, word ik bruut verweten ondankbaar te zijn met het huis waarin ik nu leef en mijn positieve instelling wordt tegenwoordig bestempeld als ‘naïef’.

Vroeger vonden we nog een prachtige balans in onze verschillende karaktereigenschappen, tegenwoordig botsen ze en overheerst het negatieve. Was ik altijd die vrouw die in haar handen klapte en riep dat het wel goed kwam als hij het somber inzag, in de tijd dat ik zelf depressief raakte werd ik mee gezogen in die negatieve spiraal en was er niemand om mij te redden. Ik moest op eigen kracht mijn koppie boven water zien te houden. Daarin heb ik zijn steun enorm gemist.

Gek genoeg zijn de eigenschappen waardoor hij ooit voor mij viel, exact dezelfde eigenschappen die nu de meeste irritatie bij hem opwekken.

En nu zijn we op het punt waarin mijn energie op is, de dromen verwoest zijn en mijn positiviteit heeft plaatsgemaakt voor diepe zuchten. Het punt waarin mijn relatie voelt als een blok aan mijn been, die mij ervan weerhoud weer verder te gaan en die laatste puzzelstukjes van mezelf weer op de goede plek te leggen.

Singe mama.
Maar ik besef me ook dat dit de tropenjaren zijn. Niet voor niets gaan 30 tot 35% van de stellen uit elkaar nog voordat hun eerste kind 3 jaar is. De impact is van te voren niet in te schatten wat het ouderschap met je doet. Je nieuwe rol waarbij je naast partner ook ineens ouder bent. Het zou zo enorm zonde zijn om nu het bijltje er bij neer te gooien en over een paar jaar te denken, ‘had ik maar even doorgebeten‘. Want deze situatie is niet fijn, maar het leven van een alleenstaande moeder met 2 jonge kinderen lijkt me ook alles behalve zaligmakend.

Lees ook de andere artikelen op My Name Is Mama.

Comments

comments


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *