Een wildvreemde vroeg me waarom ik toegaf aan het gedram van mijn zoon. - My Name Is Mama

Een wildvreemde vroeg me waarom ik toegaf aan het gedram van mijn zoon. Baby & Kind

Daphne’s kinderen zijn haar nachtrust grootste vijand. In plaats van nachtelijke discussies en jankpartijen, geeft ze veel liever toe.

De afgelopen 6 jaar heb ik nog geen 10 nachten doorgeslapen als mijn kinderen bij me waren. Het is slopend. Om beurten zijn ze wakker. Een knuffel kwijt, dorst, plassen (want, gedronken), een vreemd geluid, een nare droom, te warm, te koud, of ze verzinnen wel een reden als niets van dit alles van toepassing is.

Goed gedrag belonen werkte nog minder.

Ik heb echt alles geprobeerd hoor, allerlei fantastische technieken die DE oplossing zouden moeten zijn. Nope, niets hielp. We hebben ze zelfs wel eens midden in de nacht even buiten gezet toen we radeloos waren en dachten dat dat wel zou afschrikken. Nee, hielp geen fluit en ik hoopte alleen maar dat we niemand van de buren hadden gewekt en niemand jeugdzorg zou bellen. Dreigen knuffels af te pakken, niet naar een verjaardag te gaan of met andere sancties hielp evenmin. En omgedraaid, goed gedrag belonen werkte nog minder.

Al langere tijd deel ik veel van onze dagelijkse belevenissen als gezin, door middel van korte filmpjes. Met name van mij en de kinderen. Mijn partner is voor zijn werk het overgrote deel van de week niet thuis. Ik deel heel veel leuke momenten, maar ook de zware kanten van het ouderschap. De rotzooi, het gedrein, het geruzie, de chaos, je overvolle agenda, de discussies en dus ook het niet doorslapen. Dat laatste film ik stukken minder, puur omdat ik s’nachts niet mijn telefoon in mijn broekzak heb zitten. Maar eerder deze week was er wel een moment dat ik kon filmen.

Ik hoopte alleen maar dat niemand jeugdzorg zou bellen.

Ik was net in bed gestapt toen ik de jongste hevig hoorde huilen. Hij zat rechtop in zijn bedje. Hij had in bed geplast. Geen drama. Ik tilde hem naar de badkamer, trok zijn natte kleding uit en zette hem onder de warme douche. Ik haalde zijn bedje af en deed er een nieuwe hoes op. Ik pakte willekeurig beddengoed. Het was er een met voertuigen, die eigenlijk van mijn andere zoon is. Na een paar minuten was het bed weer lekker fris en alles natte spullen gingen in de wasmachine. Ik  nam mijn zoon mee naar zijn kamer droogde hem daar verder af en wilde hem aankleden. Hij had ondertussen gezien welk beddengoed ik had gebruikt en begon te huilen. Hij wilde niet in dat bed slapen, hij wilde zijn eigen dekens, hij wilde dekens van de minions.

Wat bij jou werkt, hoeft dat bij een ander niet te doen.

Na 2 minuten had ik genoeg van zijn gehuil. Ik ken mijn zoon, die gaat er de hele nacht een drama van maken. En de hele nacht ben ik dus om de haverklap wakker. De volgende dag zou een drukke dag zijn en ik had mijn slaap nodig. Het enige wat ik op zo’n moment wil is zo snel mogelijk rust zodat ik mijn bedje in kan. Ik haalde het bed weer af en pakte een overtrek met Minions.

De volgende dag kwam hier een reactie op. “Sorry dat ik het zeg, maar waarom geef je zo snel toe aan dat gedram?” Ik krijg wel vaker dit soort vragen. Ik geef er  zelden antwoord op, eigenlijk nooit. Waarom niet? Omdat de vraagsteller toch niet met een beter alternatief komt dan het voor de hand liggende verweer dat zij het natuurlijk anders zouden aanpakken. Een aanpak die ik overigens ook geprobeerd heb, weken lang probeerde vol te houden en net als alles faalde.

Ik ben niet zo’n blije vlogmama waarbij altijd alles koek en ei is.

Ik vraag me eigenlijk ook af waarom je zo iets zou vragen? Meestal is dat ook mijn wedervraag. Dan komt er een mooi verhaal over hoe dat bij hun thuis anders gaat. Of nog erger bij een vriendin van haar, of een tante, of vroeger bij hun zelf thuis. Super fijn hoor dat het bij anderen wel heel goed gaat. Maar wat heb ik er aan? Precies niets.

“Maar Daf, je deelt het zelf op social media. Dan weet je toch dat mensen commentaar gaan leveren?”. Ik weet het inmiddels wel ja, toch vraag ik daar niet om. Ik deel het namelijk niet om te laten zien hoe een fantastische moeder ik ben, of om te laten zien hoe geweldig ons gezin is. Of omdat ik graag feedback krijg op mijn manier van opvoeden. Juist niet. Ik deel het omdat ik in de afgelopen jaren merkte dat heel veel ouders letterlijk gek werden van het perfecte plaatje. Dat ze het idee hadden dat alleen hun kinderen nauwelijks sliepen, een enorme rotzooi maakte, hele dagen zeurde en jengelde of zich vreselijk afhankelijk gedroegen.

Fijn dat jouw moeder het vroeger beter deed, maar daar heb ik dus helemaal niets aan.

En dat zijn dan ook gelijk de ouders die me dagelijks berichten dat ze mijn video’s enorm herkenbaar vinden. Dat ze eigenlijk blij zijn dit te zien. Zich door die beelden niet alleen voelen en zich beseffen dat zij dus niet uitzonderlijke kinderen hebben. Ik ben niet zo’n blije vlogmama waarbij altijd alles koek en ei is. Waarbij alles om positiviteit draait en ik alle ballen hoog kan houden, mezelf als een voorbeeld neerzet. Absoluut niet. Maar ik ben ook niet uit op de complimenten, hoewel die mij natuurlijk ook altijd ‘steun’ geven.

Wat bij jou werkt, hoeft dat bij een ander niet te doen. Er zullen moeders zijn met 5 kinderen die minder omkijken hebben naar het bijsturen van hun kroost dan een moeder met 1 wildebras. Zolang jij geen opvoedgoeroe bent (en zelfs dan niet) en niet met DE oplossing kan komen, zwijg dan als je niets toe te voegen hebt. Zwijg dan, als er niet naar jouw mening wordt gevraagd. Fijn dat jouw moeder het vroeger beter deed, fijn dat zijn wel voet bij stuk hield, Fijn dat jouw kindjes wel doorslapen. Maar daar heb ik dus helemaal niets aan.

 

Comments

comments


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *