"Ik kom op de eerste plaats en dan mijn kinderen" Wat Daphne leerde van haar PND. - My Name Is Mama

“Ik kom op de eerste plaats en dan mijn kinderen” Wat Daphne leerde van haar PND. Gezin & Relatie

Maanden lang was ze zwaar depressief. Zo erg dat ze smeekte of ‘ze’ haar wilde komen halen. Zichzelf vrijwillig laten opnemen door de GGZ leek haar de beste oplossing.Inmiddels durft Daphne wel te zeggen dat ze van haar postnatale depressie is genezen. Als ze terug kijkt naar het hele proces heeft ze duidelijk 1 ding geleerd. “Mijn kinderen komen niet op de eerste plaats”.

Na de geboorte van mijn eerste zoon hield ik heel erg vast aan dat ideaal plaatje. Ik MOEST van alles van mezelf en ik wilde alles, waarschijnlijk destijds onbewust, volgens een bepaald beeld wat ik had. Ik maakte het mezelf zo ongelooflijk lastig. Ik was teleurgesteld in mezelf als ik ergens niet aan voldeed. Keek enorm naar andere moeders en die waren in mijn ogen altijd beter en alles ging daar makkelijker. Dat laatste was misschien niet eens gelogen. Ik had een huilbaby, die zich daarna ontpopte tot een driftige peuter en inmiddels een pittige kleuter is. Toen de oudste ruim een jaar was gingen we voor een tweede. Meerdere miskramen volgden, een curettage die ik ietwat had onderschat en uiteindelijk een zwangerschap met opnieuw de aandoening HG. Aan het eind van mijn zwangerschap was ik zowel lichamelijk als mentaal compleet uitgeput.

Na de tweede bevalling ging het snel bergafwaards. Niemand mocht iets van mij overnemen, ik wilde alles zelf doen, puur omdat ik niets uit handen kon geven. Ik wilde overal de controle over houden. Als mijn vriend mij een middag wegstuurde zodat ik even lekker kon winkelen zat ik te huilen in een lunchroom, omdat ik gek werd dat ik niet wist wat de kinderen thuis deden. Alles draaide om de kinderen, alles werd om heb heen gepland en ik verloor mezelf helemaal in mijn gezin.

Pas toen ik besefte dat ik bijna niet eens meer bestond als persoon, maar alleen nog maar ‘moeder’ was snapte ik wat ik moest doen. Ik moest ophouden met mijn kinderen op de eerste plek te zetten. Ik moest gaan zorgen voor mezelf. Want ze zijn immers afhankelijk van mij, dus ik moest zorgen dat ik er voor hun kan zijn. Ik ging tijd vrij maken voor mezelf, momenten zonder kinderen. Sporten, afspreken met vriendinnen of vrienden, werkdagen waarop de kinderen niet thuis waren. In het begin deed ik dat nog heel bewust. Dan zette ik echt even die ‘mamapet’ af. Inmiddels is het een gewoonte voor me en voel ik me niet eens meer schuldig, iets wat ik in het begin nog regelmatig deed.

Ik ging doelen stellen die niets met de kinderen te maken hadden. Weer lekker in mijn lijf komen te zitten, tevreden zijn met mijn figuur, een carriere maken, mijn eigen geld verdienen zodat ik niet afhankelijk zou zijn van mijn vriend. Ik wilde trots zijn op mezelf, maar het aller liefst wilde ik me weer mezelf voelen. Een hele lange periode voerde ik dagelijks conflicten in mijn hoofd. Twee persoonlijkheden die continue met elkaar in discussie gingen. De meest dominante gaf ik zelfs een naam. “Karen”. Karen was eigenlijk niets aders dan mijn eigen karakter voordat ik depressief raakte. Ik had altijd mijn bekkie klaar, was enorm gedreven en gemotiveerd, had heel veel ambitie. Dat was ik allemaal compleet kwijt.

Inmiddels ben ik nu helemaal “Karen” en ben ik me er niet meer van bewust dat dit voorheen een stem in mijn hoofd was. De conflicten zijn weg, dat geeft rust. Ik durf nu ook heel gemakkelijk de zorg uit handen te geven. Ik ben zelfs een week naar Curacao geweest zonder de kinderen, dat had vorig jaar niet gekund. Dan was ik waarschijnlijk kaal geworden van de stress.

Inmiddels heb ik al van zo veel vrouwen gehoord dat ze het moeilijk vinden om tijd voor zichzelf vrij te malen, dat ze last hebben van schuldgevoel en dat het moederschap nu de definitie is van wie ze zijn. Dat gevoel had ik ook. Ik weet nu dat het echt een must is om niet zo streng te zijn voor jezelf. Dat je jezelf op nummer 1 moet zetten. Want als jij gelukkig en tevreden bent, kun je ook een relaxte en goede moeder zijn en zul je merken dat alles veel minder energie en moeite kost. Het is echt een kwestie van keuzes maken, ga bij alles wat je doet maar eens een paar weken heel bewust nadenken wat het beste is voor JOU, doe maar eens lekker egoistisch! Je zult merken dat je na een paar weken nog steeds nadenkt over wat goed is voor jou maar dat je hier veel minder bewust mee bezig bent en dat is exact waar je naar toe moet. Zorg dat je jezelf bewust op 1 zet, maar maak onbewust bewuste keuzes 😉

Lees  over dit onderwerp ook: Daphne Over PND. “Dat stemmetje in mijn hoofd noemde ik Karen”.

 

Comments

comments


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *