Daphne twijfelt heel soms "Had ik misschien wat langer kinderloos moeten blijven?" - My Name Is Mama

Daphne twijfelt heel soms “Had ik misschien wat langer kinderloos moeten blijven?” Gezin & Relatie

Haar oudste zoon is 4, haar jongste is net 2. Zelf is Daphne 31. Soms vraagt ze zich af of ze destijds al wel klaar was voor het ouderschap. “Is er überhaupt wel zoiets als er klaar voor zijn?

Ik had een hele sterke kinderwens, zo eentje van ‘liever gister, dan vandaag‘ toen ik mijn partner tegenkwam en duidelijk was dat we (min of meer…) op 1 lijn zaten, besloten we er voor te gaan. De eerste zwangerschap eindigde in een miskraam, maar niet veel later was het opnieuw raak. Ik was toen net 26.

Ik was op mijn 18de wel klaar met uitgaan. Ik groeide op in Curacao en vanaf mijn 13de mocht ik van mijn ouders al uit naar Mambo Beach (geloof me, ouders hadden destijds echt weinig om zich zorgen over te maken) en op mijn 18de was de lol van het stappen er wel af. Ik werkte vanaf mijn 17de fulltime en wilde gewoon graag geld verdienen, een huis kopen, een auto auto rijden. Op mijn 20ste kocht ik een huis en ging ik samenwonen. Ik was best snel zelfstandig wat dat betreft. Ik wilde graag voor mijn 30ste 2 kindjes, zodat ik dan ook weer op werk kon richten. Het is in deze tijd immers normaal dat beide ouders werken. En heel eerlijk gezegd vind ik het nu ook best lekker om te werken, om even niet met de kinderen bezig te zijn (en ze startte een mamablog…).

Ik wilde gewoon graag geld verdienen, een huis kopen, een auto auto rijden.

Inmiddels heb ik ze, 2 zonen. De mooiste, de liefste, de leukste de beste zonen van de wereld, zoals iedere moeder dat van haar kinderen hoort te vinden. Maar soms ben ik wel jaloers op leeftijdsgenoten die niet voor ieder wisse wasje bij hun ouders hoeven aan te kloppen voor oppas, die niet iedere keer dat ze uit willen een fortuin kwijt zijn aan de babysitter en die op een zomerse middag gewoon relaxed in het zonnetje kunnen gaan zitten en hun ogen kunnen sluiten voor langer dan 3 seconden. Om er maar zeker van te zijn dat hun kroost elkaar niets aandoet. Hun huizen blijven opgeruimd. Voor 20:00 en na 6:00, heerlijk lijkt me dat. Dat je spontaan visite kan ontvangen zonder dat deze hun leven (of in ieder geval de onderkant van hun voeten) wagen in een mijnenveld aan lego en ander venijnig speelgoed. Dat je sowieso dingen spontaan kunt doen of gaan ondernemen zonder kinderen, dat lijkt nu een luxe.

Soms, heel soms, als ik met hangende mondhoeken weer eens de puinhoop in en rond mijn huis van een afstandje aanschouw, denk ik “had ik niet beter nog heel even kinderloos kunnen blijven?”. Was ik er wel klaar voor om moeder te worden? Is er  überhaupt wel zoiets als er echt klaar zijn?  Had ik niet nog willen reizen? (Nee eigenlijk niet). Had ik niet meer uit mijn sport kunnen halen? (Had ik deze sport überhaupt ontdekt wanneer ik geen kinderen had gehad?). Had ik mijn partner niet eerst nog wat beter willen leren kennen? (Serieus, je leert elkaar pas echt kennen wanneer er een kind komt). Zijn er echt noemenswaardige dingen die ik had willen doen, die ik nu niet meer kan doen? Nee, eigenlijk niet.

Dat je spontaan dingen kunt doen of gaan ondernemen zonder kinderen, dat lijkt nu een luxe.

Lekker belangrijk dat ik zelden nog warme koffie drink (of mijn maaltijd warm kan eten). Ja, zwaar is het inderdaad dat ik de afgelopen 4,5 jaar wellicht 3 nachten heb kunnen doorslapen. Ja, het is inderdaad nogal een georganiseer om 2 kinderen op te voeden en te verzorgen, te willen trainen, een sociaal leven te onderhouden, te werken en ook nog tijd voor jezelf vrij te maken. Maar weet je hoe ‘Badass’ ik me iedere avond weer voel als ze slapen? Als mijn huis weer schoon en aan kant is? Als ik die dag weer opdrachten voor mijn werk heb? Als de rekeningen weer betaald zijn? Als de dag vermoeiend was, maar toch erg leuk. Als die kleine mannetjes fris gewassen naar bed gaan, en ‘I love you mama‘ fluisteren terwijl ik ze door hun haartjes aai… Dat is me alles waard, dan voel ik gewoon dat ik ondanks mijn twijfels, alle baal momenten en onzekerheden echt wel toe was aan het moederschap.
Alles wat ik nu heb, had ik geen dag langer willen missen.

Comments

comments


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *