Hardhandig aanpakken en schreeuwen. Verlies jij als moeder wel eens je geduld? - My Name Is Mama

Hardhandig aanpakken en schreeuwen. Verlies jij als moeder wel eens je geduld? Gezin & Relatie

Tel tot 10, en nog eens, en nog eens. Inmiddels ben je de minuut gepasseerd en je voelt je halsslagader kloppen. Je staat op het punt van ontploffen.

Geduld is een schone zaak. Maar als moeder kom je nog wel eens wat tijd te kort om alles schoon te houden toch?! Ik verlies geregeld mijn geduld.  Soms een beetje, soms een beetje erg. Vaak is het aan het eind van een lange slopende week. Ik ga me dan aan van alles lopen irriteren en het lijkt dan alsof ik om het minste uit mijn vel vlieg. FALSE… Er ging al zo’n 3 dagen, en 4830 pogingen aan vooraf van ‘Tot 10 tellen”.

De ene moeder heeft een wat langere adem dan de ander.

Mijn beste vriendin belde mij laatst. Haar leven is in vele factoren hetzelfde als dat van mij. Het waren lange zware dagen geweest en ze was moe. De hele dag al liep ze als een Assepoester achter haar kinderen aan. Continue was er weer nieuwe rotzooi of iets om schoon te maken. Er kwam geen einde aan. Tegen bedtijd knapte er iets in haar, na het zoveelste incident waar de kinderen de oorzaak van waren. Ze viel tegen ze uit en had ze harder beetgepakt dan normaal. Ze voelde zich best schuldig en belde me op om het voorval met me te delen.

Ik herkende de situatie direct. Geregeld betrap ik mezelf erop dat ik als een viswijf loop te schreeuwen tegen ze. Dat ik ze net iets harder dan normaal richting de gang dirigeer . Ook ik schrik na afloop en vraag mezelf dan af “Reageerde ik niet te fel?” “Overdreef ik niet?” “Was dit niet oneerlijk?”

Wat was nou eigenlijk de echte aanleiding van je ontploffing?

NEE. Naast mama ben je nog altijd een mens. Ieder mens heeft een limiet wat geduld betreft. De ene moeder heeft een wat langere adem dan de ander, maar ook dit wordt vaak beïnvloed door de externe factoren. Een lange dag op het werk, met een baas die druk op je legt. Een ruzie met je partner waar je nog mee zit, of een andere gebeurtenis die aan je knaagt. Besef je dat het menselijk is. Het is vervelend wanneer je uit je slof schiet en kwaad wordt, maar het is wel normaal. Daarbij, je kinderen zullen ook moeten leren dat ook jij een grens hebt. Dat alle waarschuwingen vooraf niet eindeloos zijn, hoewel dat soms best zo lijkt.

Ik zeg niet dat je er een gewoonte van moet maken om uit te vallen tegen je kinderen, maar voel je zeker niet schuldig achteraf. Beter trek je een les uit het moment. Wat kun je de volgende keer doen, om te voorkomen dat het weer tot het kookpunt komt? Wat was nou eigenlijk de echte aanleiding van je ontploffing, welke onderliggende factoren speelden een rol? Vergeet ook niet, zeker in hectische periodes, even een break te nemen. Even een moment zonder enige verplichting en verantwoordelijkheden.

Comments

comments


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *