Moederdag. Droom versus harde waarheid... - My Name Is Mama

Moederdag. Droom versus harde waarheid… Karen Blogt

Karen is niet veeleisend, in stilte wakker worden na lekker te hebben uitgeslapen zou prima zijn voor moederdag. Maar de realiteit ligt anders…


Hoe zou mijn ideale moederdag eruit zien?
Slapen tot een uurtje of 10. In alle stilte wakker worden met een gezellig zonnetje die door de gordijnen prikt en een vrolijk fluitend vogeltje die druk bezig is met haar nest. Als een echte Disney-prinses mag ik me uitrekken en de dag verwelkomen… Aaahhh… Het goede leven… Genieten!

Hoe ik deze moederdag ècht kan visualiseren:
Stommel, stommel. Kraak…
Kletter knal!  – E
r gaat er een naar de WC.
Boem – Deur weer dicht
Stap, stap, stap, kraak, stap, stap.  
– Zoon loopt de zoldertrap af
‘Aliiiiiissss? Ben jij al wakker?!’ –
Zoon op vol volume
Kraak    –
Deur gaat open
‘Ja! Jij ook?’
Stap, stap, stap, knal – kraak. –
Onze deur gaat open
‘Pap? Ben jij al wakker?’
Een mompelende grom duikt op van onder de dekens, iets wat lijkt op: ‘Het is nog geen 8 uur.

Direct daarop zal onze dochter de discussie aan gaan over de belangrijke dag en dat ze ontbijt op bed wilt maken. Ook zal er iets zijn met de verstopte cadeaus, twee keuzes: ze zijn niet meer terug te vinden of er is het een en ander stuk.

Al met al zal mijn gezin langzaam naar beneden afdruipen. En ik zal nog steeds in een staat verkeren van: als ik heeeeel stil blijf liggen, val ik misschien nog is een zachte droom…
Maar natuurlijk hoor ik ook alle conversaties van beneden.
– De kinderen die het (lege) dienblad even flink laten kletteren
– De zoon die oppert een broodje salami klaar te maken (op de nuchtere maag) en mijn man die hem van dat idee af wilt brengen.
– De dochter die naarstig naar buiten wilt om bloemen te plukken voor in een vaasje.
– De voetstappen op de trap, om te controleren of ik nog echt slaap.
– De discussie over wie het dienblad de trap op draagt en mijn man die slaperig c.q. droog oppert dat hij de taak wel op zich neemt.
– Vervolgens zal hij ingehaald worden op de trap zodat de kids het eerste bij de deur zijn.

En dan is daar het moment, de deur kraakt weer open en semi zacht kruipen de kids op bed met hun lieve koppies. Ik krijg de cadeaus onderhand in mijn neus gedrukt. En deze prachtige creaties moeten natuurlijk gelijk open gemaakt worden.

…Ik kan niet wachten!!

 

Comments

comments


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *