VIDEO: Vluchteling, het zal je maar gebeuren. - My Name Is Mama

VIDEO: Vluchteling, het zal je maar gebeuren. Daphne Blogt

Normaal gesproken schrijf ik niet heel veel over negatieve maatschappelijke gebeurtenissen, zoals een familiedrama, kindermisbruik oid. op My Name Is Mama.  Maar de gebeurtenis van afgelopen week heeft mij zo diep geraakt dat ik toch de behoefte heb om er vanuit persoonlijke* visie iets over te schrijven.

Ik heb het natuurlijk over het verdronken Syrische jongetje Aylan. Toen ik een paar dagen terug voor het eerst zijn foto in mijn tijdlijn zag blokkeerde ik het bericht. Ik wide het niet nogmaals zien. Inmiddels zou ik zo’n 20% van de berichten uit mijn tijdlijn moeten blokkeren wil de desbetreffende foto niet meer zien. En ondanks dat ik de foto nu al tientallen keren heb gezien, huilt mijn hart iedere keer opnieuw.

Aylan, 3 jaar. Nauwelijks ouder dan mijn eigen peuter die afgelopen week weer voor het eerst na de vakantie naar de peuterspeelzaal ging, onbezorgd en onbevreesd. Aylan werd geboren in oorlogstijd. Hij kent de wereld niet anders. Hij weet niet beter dan dat zijn ouders zich zorgen maakte over hem en over zijn twee jaar oudere broer. Op het dieptepunt van hun zorgen besloten zijn vader en moeder samen met hem en zijn broer in en rubber bootje te stappen, samen met nog zeker 9 andere mensen. Het bootje waarmee zij vanaf de Syrische kust naar Griekenland wilde reizen was niet meer dan een opblaasbootje die je bij de Bart Smit koopt.

Niet alleen het feit dat je met 13 mensen in zo’n bootje stapt maakt duidelijk hoe groot de wanhoop is, ook het feit dat je dit risico neemt met je kinderen maakt mij meer dan duidelijk dat het geen kwestie van een keuze is. De uren durende reis komt ’s nachts ongenadig ten einde voor Aylan, zijn broer en zijn moeder voor de kust van het Turkse Bodrum, wanneer het bootje omslaat en ze te water raken.

Aylan is een icoon, hij is het gezicht van de vluchtelingenproblematiek. Maar bovenal is Aylan slachtoffer. Slachtoffer van een situatie die hij zelf nooit heeft kunnen begrijpen. “Hij was Koerdisch” zeggen sommige “Hij woonde in een veilig land”, “Hij wordt ingezet als links propoganda”… Al was hij een smurf en woonde hij in Smurfenland, zijn ouders probeerde hun gezin naar een betere plek te krijgen, naar een plek waar de kinderen veilig zouden kunnen opgroeien, waar zij een toekomst zouden hebben. Zijn dat dan gelukzoekers, of is dat niet wat wij allen als wens hebben voor onze kinderen? Zekerheid, een toekomst maar bovenal veiligheid.

Waar ik me over verbaas is dat er zoveel mensen zijn (mensen die ik ook persoonlijk ken en waar ik de kortzichtigheid nooit achter had gezocht) die nog steeds keihard zijn en vreselijke dingen zeggen, oa. openbaar op social media. Het is dan ik geen werkgever ben maar deze mensen hadden van mij de volgende ochtend om 9:00 uur hun bureau mogen leegmaken, vrijheid van mening is tot daar aan toe maar de uitspraken door het gebrek aan empatisch vermogen gaat helaas veel verder dan uitspraken die vallen onder de vrijheid van mening.

Terwijl ik mijn kinderen naar bed breng en knuffel denk ik weer aan Aylan, en de andere verdronken kinderen waarvan ik al weken foto’s voorbij zie komen. Wat hebben zij meegemaakt? Wie hield hun vast? Hoe ging dat in hun laatste minuten? Ik stel me voor hoe ik zelf op zo’n bootje zit, doodop met twee vermoeide kinderen. Eentje van ruim 15 kilo, de ander goed voor zeker 9 kilo, beide kunnen niet zwemmen. Hoe zou ik dat voor elkaar boksen als het bootje omsloeg, wie zou ik proberen vast te houden?! Een gekmakende gedachte, waarvan mijn hart ineen krimpt en mijn tranen branden.

Wat moeten we met deze situatie? Wat is wijsheid? Ik snap dat we de enorme stroom van vluchtelingen onmogelijk aankunnen, kunnen faciliteren, maar wat moeten we dan? Dagelijks baby’s, peuters, kleuters en hun ouders laten verdrinken omdat we zo koppig blijven en eindeloos blijven discussiëren over dit “probleem”?

“Nederland is van ons” hoor ik mensen zeggen, waarom? toevallig omdat we er geboren zijn? Nederland is onderdeel van deze wereld en de wereld is van iedereen. Stel je eens voor dat Nederland plotseling oorlogsgebied is (omdat, ik zeg iets geks: De Russen ineens binnenvallen). Wat als wij met rubberbootjes wanhopig de Britse kust proberen te bereiken? Wat als de Britten die gelukszoekers niet wil hebben? Stel je eens voor dat het jou zou gebeuren…

*Ik schrijf dit artikel volledig vanuit mijn eigen mening, mijn visie, mijn gevoel. Wat ik hier schrijf hoeft niet per definitie de mening te zijn van de overige bloggers op My Name Is Mama, noch van de bedrijven waar ik mee samenwerk of heb gewerkt.

Lees ook de andere artikelen op My Name Is Mama.

Comments

comments


Comments

  1. Ik denk er helemaal hetzelfde over! Snif

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *