"Waren we maar nooit aan kinderen begonnen." De relatie crisis. - My Name Is Mama

“Waren we maar nooit aan kinderen begonnen.” De relatie crisis. Gezin & Relatie

Een paar weken geleden kon je op My Name Is Mama lezen over de relatie crisis van Daphne en haar vriend. Het is nu 4 weken later en het is nog niet voorbij…

Ik ben me bewust van de heftige titel. Toch hebben we deze zin de afgelopen weken meerdere malen uitgesproken. Best raar als je er over nadenkt, want ik zou mijn kinderen voor geen goud meer willen missen en ik bescherm ze met alles wat ik heb. Toch hebben ze mij en mijn partner het er niet makkelijk op gemaakt en is alles veranderd sinds zij er zijn.

Vroeger waren we maatjes, mijn vriend Brian en ik. We konden uren kletsen, lekker bankhangen, samen onwijs lachen om kleine onzinnige dingen en we hielden van spontane dingen doen. We hielden ook onwijs veel van elkaar, zo veel zelfs dat we samen onze kinderwens in vervulling wilde laten gaan. Ik raakte als snel in verwachting van onze oudste zoon, het leven was een sprookje!

Ik vond dat ik net zo goed een alleenstaande moeder kon zijn, dan continue naar iemands pijpen te moeten dansen die maar 3 dagen per week thuis was.

Het sprookje werd een boos sprookje toen ik de hele zwangerschap doodziek was, onze zoon een huilbaby bleek, hij 3 jaar lang niet doorsliep, ik in die tijd meerdere miskramen kreeg, gecuretteerd werd, opnieuw zwanger werd, 9 maanden lang gekweld werd door HG (extreme vorm van zwangerschapsmisselijkheid) en als klap op de vuurpijl een postnatale depressie kreeg. 3 heftige jaren van de 4,5 jaar dat we nu samen zijn. 

Brian en ik verloren elkaar uit het oog. Ik veranderde van een sterk en zelfverzekerd persoon, in onzeker en totaal uitgeput. Ik, die altijd de kar trok, was compleet door mijn hoeven gegaan, bezweken onder de fysiek en mentaal zware tijden die ik heb gekend. Brian was veel vliegen (hij is piloot), en ik irriteerde me meer en meer aan de foto’s die hij vanaf Bonaire, uit San Francisco of Canada stuurde terwijl ik thuis met de kinderen bleef en mijn wereld steeds kleiner zag worden. Ik kon niet meer leuk doen, mijn positiviteit had het verloren van de steeds grimmiger wordende negatieve sfeer die er thuis hing. 

Wij weten allebei dat de kinderen ons nu bij elkaar houden. Ons nu dwingen te vechten voor deze relatie, door te gaan tot het bittere eind.

In December barstte de bom, ik wilde weg. Ik was er klaar mee. Ik vond dat ik net zo goed (lees: beter) een alleenstaande moeder kon zijn, dan continue naar iemands pijpen te moeten dansen die maar 3 dagen per week thuis was. En inmiddels zijn we een maand verder. Een maand vol ruzie, pittige gesprekken, emotionele buien, verwijten, pijn, verdriet en weer proberen in te zien wat we ooit zo leuk vonden aan elkaar. “Waren we maar nooit aan kinderen begonnen” verzuchten we wel eens. Onze kinderen waar we meer van houden dan wat dan ook in de wereld, zij hebben zo veel druk gelegd op de relatie. Zij hebben ons als mens zo veranderd. Onze emotionele behoeftes, onze mogelijkheden, onze beperkingen, ons sociale leven en we hebben het maar even niet over de nachtrust.

Wij weten allebei dat diezelfde kinderen ons nu bij elkaar houden. Ons nu dwingen te vechten voor deze relatie, door te gaan tot het bittere eind. Wij beseffen ons ook dat wanneer we de kinderen niet hadden gehad we nu niet meer samen zouden zijn, we ieder ons eigen pad hadden gekozen, opzoek waren gegaan naar een nieuwe kans op geluk. Dat is de realiteit, maar we hebben twee kinderen. En hoe diep de wonden ook mogen zijn, hoe uitzichtloos sommige dagen ook lijken en hoe mateloos we ons af en toe aan elkaar irriteren, we willen niet opgeven. We likken de wonden en zetten de schouders er weer onder, want we willen onze kinderen hun veilige thuis niet ontnemen.

We willen ons gezin niet kwijt.

Natuurlijk blijven we realistisch. Wanneer de sfeer te grimmig zal zijn en we elkaar de hersens echt zullen inslaan gooien we de handdoek in de ring. Een thuis waar alleen maar ruzie is en waar ouders niet met elkaar door één deur kunnen is ook geen veilig thuis. Maar eerst gaan we er nog voor knokken. Er zullen ongetwijfeld nog veel pittige en emotionele gesprekken volgen, er zal ruzie zijn, er zullen verwijten komen, het zal worden bijgelegd, er zal weer gelachen worden en hopelijk komt het ook weer goed.

Er is 1 ding waar we het steeds over eens zijn. We willen ons gezin niet kwijt. We willen onze jongens laten opgroeien met een papa en een mama, en als het kan onder één dak. Vanaf het moment dat je zwanger bent staat je kind op nummer 1 en zul je moeten accepteren dat je bij iedere keuze die je maakt het belang van je kind meeneemt. En dat is precies wat we nu doen. Onze trots opzij zetten en denken aan het belang van het gezin. Doorgaan tot het echt uitzichtloos is, en tot die tijd blijven vechten!

 

Wil je meepraten over dit onderwerp? Reageer dan op Facebook.

Comments

comments


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *