Wel kinderen, maar geen huwelijk. "Wanneer gaan jullie trouwen?" - My Name Is Mama

Wel kinderen, maar geen huwelijk. “Wanneer gaan jullie trouwen?” Daphne Blogt

De meest permanente verzegeling op hun relatie noemt Daphne het ook wel, haar twee kinderen met haar vriend. Ze zijn niet getrouwd, zelfs niet verloofd.

“Wanneer gaan jullie trouwen”? Deze vraag werd mij de afgelopen 3 jaar met regelmaat gesteld. Soms als serieuze vraag, meestal bedoeld als grappige opmerking, een enkele keer om te peilen hoe de relatie in elkaar steekt (alsof er iets uit op te maken valt). Het antwoord is “Niet”. Er is nog geen aanzoek geweest, die zit naar mijn idee ook niet in de pijpleiding. Vaak wordt er dan met medelijden (!!!) gereageerd. “Ah, vind je dat niet heel jammer?”

Ik had ooit een relatie waarin ik wilde trouwen, maar ‘it needs two to tango’ zeggen ze. Na een paar jaar samenwonen strandde de relatie en deze meneer trouwde zo’n 2 jaar na onze breuk met een hele lieve andere vrouw. Natuurlijk voelt dat k*t en betrek je zoiets toch in negatieve zin op jezelf. Inmiddels was ik toen al moeder en gelukkig happy met mijn huidige partner. Trouwen hoefde voor mij ook niet meer zo nodig, toch vind ik het wel jammer dat ik niet dezelfde achternaam heb als mijn kinderen.

Dat zou voor mij dus al voldoende zijn. Een geregistreerd partnerschap zou wat dat betreft al genoeg zijn. Toch staat dat me dan weer enigszins tegen omdat het allemaal zo’n formeel iets is. Want ooit had ik toch dat plaatje in mijn hoofd van een witte jurk, mooie foto’s en een waardevolle dag om op terug te kijken. Met alle respect, maar een handtekening op het stadhuis (wat binnen een paar minuten is afgehandeld) is voor mij nou niet bepaald de definitie van een waardevolle dag.

Je zou denken dat anno 2015, men modern genoeg is om niet vreemd op te kijken van een relatie met kinderen zonder huwelijk. Toch kijken mensen mij met grote ogen aan als ik vertel dat ik niet getrouwd ben en ook geen plannen heb dit op termijn wel te gaan doen. Misschien komt die reactie voort uit het feit dat wij een generatie zijn waarbij het vanzelfsprekend was dat onze ouders getrouwd waren? Net zo vanzelfsprekend overigens als dat 1 op de 3 huwelijken vroeg of laat sneuvelden door een echtscheiding. Tegenwoordig ligt het scheidingspercentage zelfs al op ruim 40%. (bron: CBS 2014). Een huwelijk is dus totaal geen enkele garantie voor een langdurige relatie, noch lijkt me dit dus een barrière te vormen om je relatie te beëindigen.

Daarnaast was mijn kinderwens ook groter dan de wens om te trouwen. Ik denk persoonlijk dat ik ongelukkiger zou worden van de wetenschap nooit moeder te worden, dan van de wetenschap nooit te trouwen. Uiteraard is het prachtig om elkaar eeuwige trouw te beloven ten overstaan van familie en vrienden, maar wat is die belofte waard als je een wildcard hebt in de vorm van een scheiding en daar dus inmiddels ook veel gebruik van wordt gemaakt?

Ik ben (en vind mezelf) dus niet zielig dat ik niet getrouwd ben, maar hoewel ik een prachtige achternaam heb zou ik de voorkeur geven om dezelfde achternaam te dragen als mijn kinderen. En ja, ik had heel graag een keer zo’n mooie trouwjurk willen dragen en mooie foto’s willen hebben. Maar die jurk kan ik ook gewoon kopen en een fotograaf is zo geregeld, daar hoef ik dus ook niet voor te trouwen!

 

En oh ja, mocht er toch nog ooit een aanzoek komen, is er natuurlijk altijd dikke kans dat ik gewoon ‘ja’ zeg 😉

Hoe kijk jij hier tegen aan? Ga je liever voor de klassieke volgorde (eerst trouwen, dan kinderen) of ben je ook ongehuwd ouder? Praat mee op Facebook!

 

Lees ook de andere artikelen op My Name Is Mama.

Comments

comments


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *