Brief aan die niet zo vriendelijke mevrouw in de supermarkt. - My Name Is Mama

Brief aan die niet zo vriendelijke mevrouw in de supermarkt. Lezers brief

Lisette is moeder van 4 jongens. Onlangs nam ze noodgedwongen en met lood in haar schoenen, haar twee jongste kinderen mee naar ’s lands grootste kruidenier. En daar werd ze op haar vingers getikt door een medewerkster.

 

Beste (wat oudere) bij de grote supermarktketen met blauwe letters werkende mevrouw,

Voor vandaag kenden wij elkaar nog helemaal niet. Toch vond u het nodig om een opmerking te plaatsen over mijn rol als moeder en dit in het bijzijn van mijn twee kleine zoontjes. Op zich is iets zeggen tegen een onbekende helemaal niet erg, maar iets zeggen over het wel of niet functioneren als moeder, dat kunt u een volgende keer maar beter niet meer doen. En u kunt dit beter helemaal maar uit uw hoofd laten als u de moeder in kwestie niet kent. Als u mij namelijk had gekend, had u wel beter geweten en uw opmerking vast voor u gehouden. Ik zal mijzelf daarom alsnog even aan u voorstellen. Dit voorkomt hopelijk dat u het in de toekomst nogmaals in uw hoofd haalt nog eens zoiets tegen mij of welke andere moeder dan ook te zeggen!

Dan had u geweten dat mijn wederhelft ooit had beloofd elke week grote boodschappen te doen, maar deze belofte wel geteld 1x is nagekomen.

Ik ben Lisette, 37 jaar, moeder van 4 zonen in de leeftijd van 11, 9, 3 en 2 jaar. Moeder worden is een hele bewuste keuze geweest. Zo bewust dat ik bij mijn laatste heb besloten te stoppen met werken en mij helemaal toe te wijden aan het moederschap. Ofwel, hiermee zei ik mijn eigen carrière vaarwel en sindsdien staat mijn hele leven in het teken van mijn kinderen.

Als u mij had gekend, had u geweten dat ik een hekel heb aan het boodschappen doen met mijn twee jongste kinderen. Dan had u geweten dat mijn wederhelft ooit had beloofd elke week grote boodschappen te doen (omdat ik het zo’n grote opgave vind) maar deze belofte wel geteld 1x is nagekomen. Dat ik daar elke keer weer boos van word, als ik weer de winkel in moet met mijn twee peuters. Want wat bijna elke moeder wel weet; boodschappen doen met peuters is een drama. Aangezien ik moeder ben van 4 kinderen, heb ik die ervaring in ieder geval uitgebreid mogen opdoen! En eerlijk waar, ik kan me geen moment heugen dat dit een leuke ervaring was.

Zag u niet hoe ik met het zweet in mijn bilnaad, op pedagogische wijze mijn kroost probeerde te corrigeren.

Als u mij had gekend, dan had u geweten dat ik vanmorgen geen keuze had en de gevreesde uitdaging aan moest. De winkel in met twee kleine kinderen om de hoog nodige boodschappen in huis te halen. Want met een groot gezin heb je altijd wel wat nodig…. Vooraf voelde ik de spanning al opkomen en het zweet stond al op mijn rug. Kun je nagaan ik was nog niet eens in de buurt van de winkel. Om ervoor te zorgen dat het voor zowel voor mij als de kinderen een leuke bezigheid zou worden, besloot ik hen allebei een klein winkelwagentje te geven. Kinderen taken / opdrachten geven, is namelijk zeer goed voor de ontwikkeling van het kind (zeggen ze). Eerder deze week had ik dit al eens geoefend en ik moet zeggen; het ging het perfect. Maar niets is zo veranderlijk als het weer…eh een peuter. Vandaag hadden ze beiden besloten de winkelwagentjes te gebruiken als botsautootjes. De meeste moeders zullen nu wellicht een schrik van herkenning voelen opkomen… Dus… De uitdaging was om twee op hol geslagen peuters in goede banen te gaan leiden. En dat is in de winkel waar u werkt een ware opgave kan ik u vertellen. In uw winkel zijn allerlei mooie paden waar je in kan lopen (lees: rennen). En uiteraard ga je niet het gangpad in die je broer heeft uitgekozen, nee je moet je moeder wel blijven uitdagen. Zie de boel als moeder dan maar eens te managen. Had ik nummer 1 gecorrigeerd, dan was nummer 2 net bezig met het botsen tegen een schap, waar vervolgens het nodige uitviel. Uiteraard nog meer zweet op mijn rug.

Als een goede moeder ging ik door mijn hurken en probeerde ik de kleine vandaal bij te brengen dat de wagentjes niet gemaakt zijn om mee te botsen. Dat mislukte, daar kwam ik achter toen hij net zo hard nog 3 maal tegen hetzelfde schap opreed. En DAT was het moment dat u het nodig vond de opmerking te plaatsen: “Mevrouw, u moet beter op uw kinderen letten!”….Had u soms oogkappen op? Zag u niet hoe ik met het zweet in mijn bilnaad, op pedagogische wijze mijn kroost probeerde te corrigeren. Bij mij knapte er iets van binnen… Hoorde ik dat nu goed?! Ik-moet-beter-op-mijn-kinderen-LETTEN?!.. Mevrouw ik weet niet of u zelf moeder bent (waarschijnlijk niet) want anders had u deze opmerking zeker niet geplaatst! Zeg NOOIT tegen een moeder dat ze niet goed op haar kinderen let.

Vertrapt en vermorzeld als een smerig insect onder uw schoen.

Iedere moeder let namelijk op haar kinderen! Niet omdat het haar taak is, maar omdat ze vanuit het oergevoel de behoefte heeft haar kinderen te beschermen, in welke zin dan ook. Een moeder heeft 24/7 in de gaten waar haar kind is, wat haar kind doet, waarom haar kind dit doet etc… Daarom is het moederschap ook zo verdraaid vermoeiend! Ik heb verdorie mijn hele hebben en houwen in mijn kinderen zitten, al mijn tijd, mijn uren, dagen zitten in deze mannetjes. De ultieme investering! Als u mij had gekend, had u geweten dat ik zo goed op ze let, dat ze er soms compleet gek van worden. Dat als ik dat niet had gedaan, de keren ontelbaar zijn dat ze er anders niet meer waren geweest of weet ik niet wat was overkomen. Als u mij had gekend dan had u geweten dat ik ze vandaag mee wilde nemen om iets te leren, een leuke ervaring te laten opdoen. Die leuke ervaring is voor zowel moeder als kind omgelegd, vertrapt en vermorzeld als een smerig insect onder uw schoen. De oudste van de twee compleet in tranen, kinderen betrekken kritiek namelijk nogal snel op zichzelf begrijpt u?

Beste mevrouw van de supermarkt met de blauwe letters. Ik adviseer u om de volgende keer als u van mening bent dat een moeder niet goed op haar kinderen let, niet belerend van wal te steken. Een helpende hand is overigens wel meer dan welkom. Net als een bemoedigende knipoog, of een snelle glimlach. Zie het als een leswagen, daarvan kunt u ook niet verwachten dat de bestuurder zich geheel foutloos en soepel door het verkeer manoeuvreert. Maar alstublieft, kunt u uw ‘advies’ voortaan voor u houden als u geen idee heeft wie u voor u heeft?

Heb jij ook een verhaal die je graag wil delen? Je mag hem altijd sturen naar redactie@mynameismama.nl. Graag aanleveren in een word bestand.

Lees ook de andere artikelen op My Name Is Mama.


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Om volledig gebruik te maken van alle functionaliteit op deze website dient u cookies toe te staan. Meer informatie.

Cookies op deze website staan standaard uit. Om volledig gebruik te maken van deze website dient u cookies te accepteren door in de banner op "Toestaan" te drukken. Hier kunt u meer informatie vinden over ons Privacy- en Cookiebeleid.

Sluiten