Vreemde gewoontes van een borstvoedende moeder - My Name Is Mama

Vreemde gewoontes van een borstvoedende moeder Baby & Kind

Sowieso vond Daphne het borstvoeden erg zwaar, niet alleen lichamelijk maar zeker ook mentaal. Vooral als baby’s nog heel jong zijn en om de 2 a 3 uur moeten worden gevoed is het echt killing! Dit maakte een totaal ander mens van haar, een mentaal gestoord mens. En dat leidde tot een aantal opvallende gewoontes.

Borsten grijpen.
Te pas en te onpas zat ik aan mijn borsten, voornamelijk onbewust. Dat laatste was dan ook direct het verneukeratieve ervan want ik deed dit dus ook in het openbaar of wanneer ik met iemand in gesprek was. Ik prikte erin, kneep er in, duwde er tegen aan met mijn hand, en dit alles om te kunnen beoordelen hoeveel tijd ik nog had voor ik zou knappen.

Huilen om geknoeide melk.
Iedereen die kolft en wel eens een flesje per ongeluk heeft omgestoten (of erger: iemand anders stootte het om) weet dat het zien van moedermelk verspilling, JOUW MOEDERMELK, tranen op wekt. Oh wat kon ik me daar beroerd van voelen.

Hamsteren.
Toen mijn vriend boos naar mij toe kwam met de mededeling dat de boodschappen niet in de vriezer konden omdat alle lades tot de nok toe gevuld waren met zakjes moedermelk (liters!), vroeg ik me wel af of ik niet volledig was doorgeslagen in het aanleggen van deze voorraad. Nee, ik ging er gewoon mee door, lang leve dat kleine vriesvakje in de tafelkoelkast!

Ons bin zunig.
En daar komt dan toch die Zeeuwse roots naar boven hè! Ik bood liever 3 keer een klein flesje achter elkaar aan dan dat ik mijn zoon in 1 keer een volle fles aanbood waarvan hij vervolgens een flinke bodem liet staan. Dit tot grote ergernis van zijn vader die mijn manie voor moedermelk totaal niet begreep. “Kom op zeg, gun dat kind eens een volle fles” mopperde hij dan.

Borsten snuffelen.
Gatverdamme wat een lucht komt er van die borsten af, echt vreselijk. En toch had die stinklucht een onwijze aantrekkingskracht op mij. Regelmatig stak in even mijn hand in mijn decolleté om vervolgens aan mijn hand te ruiken en tot de conclusie te komen dat het inderdaad nog steeds walgelijk was. Het rook wat zoetig en weeïg, naar iets wat toch al enige tijd dood is maar wat je tegen beter weten in tussen je borsten met je mee blijft zeulen (Wie doet zoiets?!). En dat deed ik dan tientallen keren een paar keer per dag. Ik vroeg ook geregeld of mijn partner niet even wilde snuffelen, antwoord was standaard: “ROT OP!” wat ik beschouwde als een semi ‘ja’.

Lees ook: Typische situaties voor moeders die kolven.

Je borsten bepalen je outfit.
Hoe snel en gemakkelijk kun je je borst tevoorschijn toveren?! Hupsakee, een vest met een ritssluiting dan maar weer!

Controle over de voorraad.
Als iemand anders een fles ging klaarmaken met mijn moedermelk was ik er als de kippen bij om te controleren of ze wel exact de hoeveelheid in de fles deden die ik had aangegeven en uit welke voorraad dat dan kwam. Overal zaten stickers op met de datum en het dagdeel, want stel je voor dat dat niet goed ging en je ineens een volledige zak voeding moet weggooien omdat die over datum is… Ja de voedsel en warenautoriteit is er werkelijk niets bij.

Opgejaagd door je borsten.
Vanaf het moment dat de borsten leeg waren had ik zo’n 3 uur om te gaan en staan waar ik wilde. Ik liep nog net niet met een stopwatch rond. “En de tijd gaat….NU in!”

De overwinning bij het consultatiebureau.
Tijdens het wegen van mijn zoon stond ik er altijd met zo’n zelf ingenomen grijns bij te kijken. Ah weer flink gegroeid, even een klopje op mijn borst. Boobie Power!!

Angst voor huilende kinderen.
Ik kan me nog heel goed herinneren dat ik samen met mijn partner uit eten was (in die drie uur dat ik dan even weg kon bij mijn baby) en dat een of andere onverlaat andere moeder haar baby wel bij zich had. En die ging op een zeker moment natuurlijk huilen. Ah, just shoot me! Ik heb dat kind, mompelend tegen mijn borsten, vervloekt. Met twee vingers in mijn oren “Lalalalalalala” zingen en 3x paniekerig aan mijn partner vragen of dat babytje al weer stil is en of ik geen dubieuze circels in mijn shirt heb.

Borsten slapen niet uit, ook niet als de baby dat eindelijk wel doet.
En ik dus ook niet, tenzij ik graag in een enorme plas zoete plakkerige melk wil blijven liggen.

Waar zijn mijn pads?
Werkelijk waar, iedere keer als ik ergens in het openbaar was kreeg ik een paniek aanval omdat ik twijfelde of ik wel borstenpads had ingedaan. En ook het ontbreken van een extra setje in mijn tas was genoeg om het even flink warm te krijgen.

Lees ook: Ik geef de fles, en daar schaam ik me voor.
Had jij ook van die typische dingen met het borstvoeden? Deel het met onder de post van dit bericht op facebook!


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Om volledig gebruik te maken van alle functionaliteit op deze website dient u cookies toe te staan. Meer informatie.

Cookies op deze website staan standaard uit. Om volledig gebruik te maken van deze website dient u cookies te accepteren door in de banner op "Toestaan" te drukken. Hier kunt u meer informatie vinden over ons Privacy- en Cookiebeleid.

Sluiten