Geef je borstvoeding? Wees gewaarschuwd, je kan namelijk een beetje vreemd gaan doen! - My Name Is Mama

Geef je borstvoeding? Wees gewaarschuwd, je kan namelijk een beetje vreemd gaan doen! Baby & Kind

Je vindt je borsten helemaal het einde, en zegt dat ook te pas en te onpas. Je bent continue op zoek naar je borstenpads die hun eigen leven leiden (en route hebben) in je BH en kleding, en je denkt er serieus over na om cappuccino of pannenkoeken te maken van je eigen melk. Als je borstvoeding geeft kan je soms een beetje doorslaan in deze ‘way of life’ Daphne weet dit uit ervaring.

Tieten voelen.
Deze gewoonte sluipt er in, en voordat je het weet sta je in het openbaar naar je eigen borsten te grijpen, er in te prikken, ze constant een klein tikje te geven of ze op je hand te ‘wegen’. Nog gênanter is wanneer je dat doet als je met iemand in gesprek bent. En we doen het onbewust echt niet omdat we het lekker vinden of zo. Nee het is eigenlijk alleen maar om even te checken of het nog even kan of dat we nu echt even moeten gaan voeden voordat de boel echt op klappen staat.

Intens verdrietig zijn om gemorste melk.
Iedereen die kolft en wel eens een flesje per ongeluk heeft omgestoten (of erger: iemand anders stootte het om) weet dat het zien van moedermelk verspilling, JOUW KOSTBARE MOEDERMELK, tranen op wekt. Oh daar was ik echt even ziek van.

lees ook: Echt waar! Deze 10 dingen doen baby’s met opzet! (Puur om hun moeder te treiteren…)

Je voorbereiden op een hongerwinter,
Op een gegeven moment konden de boodschappen niet meer in de vriezer, omdat alle lades tot de nok toe gevuld waren met zakjes moedermelk (liters moedermelk!). Mijn partner vroeg bloed serieus of er niet wat weg kon? WAT?! Nou echt niet! En ik ging dan ook onverstoord verder met het aanleggen van de voorraad (lang leve het kleine vriesvakje in de koelkast!)

We doen niet aan verspilling!
Mijn roots liggen deels in Zeeland, en dat ik een ‘zunige’ Zeeuw ben blijkt wel uit het feit ik  liever 3 keer een klein flesje achter elkaar aan bood, dan dat ik mijn zoon in 1 keer een volle opgewarmde fles gaf waarvan hij vervolgens een flinke bodem liet staan. Dit tot grote ergernis van zijn vader die mijn manie voor moedermelk totaal niet begreep. “Kom op zeg, gun dat kind eens een volle fles” mopperde hij dan.

Die vieze zoete geur stiekem best lekker vinden.
Echt vreselijk, die geur die er soms van je borsten af kan komen, zo ongelooflijk zoet, alsof je met je hoofd boven een slechte suikerspinnenkraam hangt. En toch had die stinklucht een onwijze aantrekkingskracht op mij. Regelmatig stak in even mijn hand in mijn decolleté om er vervolgens aan te ruiken en tot de conclusie te komen dat het inderdaad nog steeds een walgelijke geur was. Het rook wat zoetig en weeïg, naar iets wat toch al een tijdje dood is maar wat je tegen beter weten met je mee blijft zeulen tussen je voorgevel. (Wie doet zoiets?!). En dat snuffelen deed ik dan tientallen keren een paar keer per dag. Ik vroeg ook geregeld of mijn partner niet even wilde snuffelen, antwoord was standaard: “ROT OP!” wat ik beschouwde als een semi ‘ja’.

Je outfit laten bepalen door je borsten.
Hoe gemakkelijk en snel kun je je borst tevoorschijn toveren?! Hupsakee, een vest met een ritssluiting dan maar weer!

Controle houden op het ‘assortiment’.
Ik was er altijd als de kippen bij als iemand anders een fles ging klaarmaken met mijn moedermelk om te controleren of ze wel exact de hoeveelheid in de fles deden die ik had aangegeven en uit welke voorraad die melk dan kwam. Op ieder flesje en zakje plakte ik keurig stickertjes met de datum en het dagdeel, want stel je voor dat dat niet goed ging en je ineens een volledige zak voeding moet weggooien omdat die over datum is… Ja de voedsel en warenautoriteit is mild naast mijn controles.

Je borsten zijn stipt op tijd.
“En de tijd gaat….NU in!” Vanaf het moment dat mijn borsten leeg waren had ik zo’n 3 uur om te gaan en staan waar ik wilde. Ik liep nog net niet met een stopwatch rond.

Lees ook: En toen was de baby er uit, en mijn buik nog steeds groot en rond… Huh?!

Die triomfantelijke grijns bij het consultatiebureau.
Tijdens het weegmoment van mijn zoon stond ik er altijd met zo’n zelf ingenomen smoel bij te kijken. Ah weer flink aangekomen, even een klopje op mijn borst. Boobie Power!!

Een paniek aanval krijgen van huilende kinderen.
Ik kan me nog heel goed herinneren dat ik samen met mijn partner uit eten was (in die drie uur dat ik dan even weg kon bij mijn baby) en dat een of andere onverlaat een andere moeder haar baby wel had meegenomen. Die ging op een zeker moment natuurlijk een keer huilen. Ah, just shoot me! Ik heb die baby, mompelend tegen mijn borsten, vervloekt. Met twee vingers in mijn oren “Lalalalalalala” gezongen en een paar keer paniekerig aan mijn partner gevraagd of dat babytje al weer stil was en of ik geen dubieuze vlekken in mijn shirt had.

Slaapt je kindje een keertje uit moet je er alsnog uit, voor die borsten…
Tenzij je er geen enkele moeite mee hebt om in een plas lauwe moedermelk te liggen natuurlijk.

Je vergeet continue je armbandje te wisselen.
Handig die bandjes om je polsen die je er aan herinnert welke borst je als laatst hebt gehad, maar je moet ze dus wel wisselen… En dat wil nog wel eens fout gaan (iets met een geheugen als een zeef…)

Waar zijn mijn bostenpads?
Die pads hebben mij heel wat benauwde momenten bezorgd, wanneer ik weer eens twijfelde of ik ze wel had ingedaan (en niet in de positie was om dat te controleren) of wanneer ik tot de ontdekking kwam dat ik geen reserve setje in mijn tas had zitten…

Lees ook de andere artikelen op My Name Is Mama.


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Om volledig gebruik te maken van alle functionaliteit op deze website dient u cookies toe te staan. Meer informatie.

Cookies op deze website staan standaard uit. Om volledig gebruik te maken van deze website dient u cookies te accepteren door in de banner op "Toestaan" te drukken. Hier kunt u meer informatie vinden over ons Privacy- en Cookiebeleid.

Sluiten