En nu IK. Daphne zet sinds kort 1 dag per week de mama-pet af. - My Name Is Mama

En nu IK. Daphne zet sinds kort 1 dag per week de mama-pet af. Gezin & Relatie

Onlangs ging Daphne van thuisblijf moeder naar werkende moeder. Dat zij momenteel meer uitgeeft aan opvang dan dat ze op die dag verdient ziet zij als een investering in zichzelf en een luxe.

Ik had nooit verwacht dat ik zo ongelukkig zou worden van iedere dag thuis zijn bij mijn kinderen. Begrijp me niet verkeerd, ik houd met heel mijn hart van ze en ik geniet van alles wat zij doen maar soms wordt die mama-pet mij echt teveel. Door het werk van mijn partner ben ik het grootste gedeelte van de week alleen met de kinderen. Dit betekend dag en nacht klaar staan voor ze. Ik was op een gegeven moment alleen nog maar met de kinderen bezig en alles aan het regelen voor het gezin. Wat gaan we doen met mooi weer? Wat gaan we doen als het regent. Hoe plan ik het doen van de boodschappen, hoe zorg ik dat mijn oudste zich gedraagt als ik de jongste in bad moet stoppen? In eerste instantie plande ik het zo dat als de één sliep, ik de ander aandacht gaf en kon verzorgen (in bad doen, eten geven etc). Dat ging een paar weken goed en ik dacht echt dat ik DE manier had gevonden om alle balletjes omhoog te houden, totdat ik mezelf zo gigantisch tegenkwam. Want waar bleef er in die 24 uur tijd over voor mij? De enige tijd die ik had was s’nachts, en dan sliep ik.

Pas nu zie ik werken als een luxe

Alles draaide om de kinderen, ik als ‘Daphne’ bestond nog nauwelijks. Ik kan me nog herinneren dat ik me verheugde op etentje net voor Valentijn (want met Valentijn zelf kon ik geen oppaskrijgen), en het stille verdriet wat ik had toen mijn partner besloot dat we dan om 17:30 naar het restaurant zouden gaan en de kinderen meenamen. Nee dat was niet zoals ik me het had voorgesteld. Ik baalde ervan dat mijn peuter continue door het restaurant banjerde, de keuken in ging, achter de bar liep en bij iedereen aanschoof. Ook hadden we de baby bij ons in de wagenbak die vreselijk veel ruimte innam en de persoon aan het tafeltje naast mij insloot. Voor 20:00 uur waren we weer thuis.

Lees ook: Zwangerschapsonzekerheden waar we stiekem HEEL hard om lachen.

Niet veel later stortte ik echt in. Ik kon alleen nog maar huilen, was zo diep gezonken dat ik niet eens meer wist hoe ik het volgende uur moest doorkomen. Ik had NIETS meer voor mezelf. Ik voelde me zó enorm verantwoordelijk voor mijn kinderen, en ik had die lat zo hoog gelegd, aan mijn eigen druk ging ik nu ten onder, die mama-pet moest gewoon even af. Ik was kort daarvoor naar de huisarts doorverwezen door mijn verloskundige (Aucke ik ben je nog altijd dankbaar!). Via de huisarts kreeg ik professionele psychische hulp. Ik kwam er achter dat ik een wandelende tijdbom ben geweest. Twee fysiek ,en mentaal, zware zwangerschappen, een aantal miskramen en een zwangerschap die me iets te rauw op mijn dak viel. Het was een kwestie van tijd tot ik zou worden verpletterd door het gewicht van die ‘rugzak’.

Ik heb gesmeekt of ze me wilde opnemen bij de ggz

Uit de gesprekken met mijn hulpverlener kwam steeds naar voren dat ik geen nee kan zeggen, daardoor continue over mijn eigen grens heen ga en volledig aan mijzelf voorbij ga. Op een gegeven moment vroeg zij mij wat het mij waard was om een dag iets voor mezelf te kunnen doen. Daar hadden we het zelf thuis ook al over gehad maar als ik 1 dag zou gaan werken was ik meer kwijt aan opvang dan dat ik zou verdienen. Toch zette deze vraag mij aan tot denken. Want wat zou ik er allemaal voor terug krijgen?

Lees ook: Vroeger had ik een strakke buik. 9x wat er veranderd is na de bevalling.

Na de zoveelste zenuwinzinking (waarbij ik zelfs heb gesmeekt of ze me alsjeblieft wilde opnemen bij de ggz) werd de knoop doorgehakt. Ik ging 1 dag per week werken. De week erop sprak ik de gastouder aan van mijn voorkeur en zij had nog plaats. Twee weken later was het zo ver. De jongens gaan inmiddels eens per week een dag naar de gastouder. Ik vind het heerlijk. Die dag gaat de mama-pet af. Die dag ben ik Daphne, die dag voer ik zakelijke gesprekken, leer ik, groei ik en investeer ik in mezelf. Wat een overwinning! Pas nu zie ik werken als een luxe.

Ik wil mijn agenda niet meer bomvol verplichtingen hebben staan, dat jaagt mij op

Hoewel ik vroeger stellig zei dat ik niet zou gaan werken als dat financieel niet nodig zou zijn, sluit ik niet uit dat ik in de toekomst misschien zelfs wel een tweede dag ga werken. Ik merk dat ik nu op alle andere dagen een leukere moeder ben, en meer geduld heb. Ik voel niet meer die drang om continue te vechten voor me-time. Ook het ‘nee’ zeggen gaat steeds beter. Ik wil mijn agenda niet meer bomvol verplichtingen hebben staan en daardoor zelf niets meer spontaan kunnen doen. Dat jaagt mij op. Ik wil die rust in mijn hoofd terug, en naast een lieve en zorgzame moeder ook mezelf weer kunnen zijn!

Heb jij ook moeite om naast moeder ook partner, vriendin en jezelf te zijn? Deel je ervaring en eventueel jouw gouden tips op de facebook pagina van My Name Is Mama.

 


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Om volledig gebruik te maken van alle functionaliteit op deze website dient u cookies toe te staan. Meer informatie.

Cookies op deze website staan standaard uit. Om volledig gebruik te maken van deze website dient u cookies te accepteren door in de banner op "Toestaan" te drukken. Hier kunt u meer informatie vinden over ons Privacy- en Cookiebeleid.

Sluiten