Ik ben een dwangneuroot en mishandel mijn kinderen psychisch...WHAT?! - My Name Is Mama

Ik ben een dwangneuroot en mishandel mijn kinderen psychisch…WHAT?! Daphne Blogt

Afgelopen week plaatse Daphne een persoonlijke blog. Een blog over een stukje van haar opvoeding en volgens vele andere moeders ging ze veel te ver…

Geen speelgoed in de woonkamer. Dat is een belangrijke regel bij ons thuis. Waarom? We wonen hier met z’n allen. Ik, mijn vriend onze twee kinderen en de hond. De woonkamer is een plek waar we allemaal komen en gebruik van maken. En ik vind het onzin om de hele dag tussen de rotzooi van mijn kinderen te leven terwijl zij genoeg ruimte hebben aan hun slaapkamers en de zolder.

De bewuste blog ging s’ochtends online. Halverwege de middag was het een aantal keer gedeeld en bij elkaar had ik zo’n 800 reacties. Sommige vrouwen vonden het een fantastisch plan, een aantal vonden mijn woonkamer #goals, maar de meeste moeders vonden me maar een ontaarde moeder.

Enkele reacties:

“Nou ja waarom neem je kinderen dan als ze niks mogen? Bij mij staat het helemaal vol in de woonkamer, plus z’n hele kamer nog er bij. Sorry hij is 3 maar moet toch spelen?! 
Vind het een beetje belachelijk, geen speelgoed in de woonkamer, zielig hoor.”

“Vind het dikke onzin, een kind is maar 1 keer kind. Dan hadden ze er niet aan moeten beginnen. Als ze naar bed gaan ruim ik op en is het huisje weer fris en fruitig. Kinders hebben zich goed geamuseerd.”

“Waarom neem je dan kinderen vraag ik me serieus af…. Gezellig hoor. Die mensen moeten mijn moeder haar woonkamer niet zien, zomers als m’n kinderen daar zijn. Zand en alles. Opruimen en klaar. En reken maar dat ze dat soort momenten juist onthouden als ze ouder zijn”.

Waarom was ik aan kinderen begonnen als ze toch niet in de woonkamer mochten spelen? (Ja want je neemt immers kinderen zodat ze je huis kunnen omtoveren dat indoor speelparadijs toch?) Ik zou mijn kinderen niet als gelijkwaardig behandelen (Klopt, zou ook echt heel stom zijn als ik dat wel deed). Ik zou mijn kinderen verbieden te spelen (Absoluut niet, ze spelen heerlijk boven soms uren lang en komen zelf naar beneden voor een broodje of drinken), Mijn kinderen zouden liefde tekort komen (Zou best eens kunnen. Als ik terug kijk naar mijn eigen jeugd denk ik ook altijd terug aan die liefdevolle momenten van rotzooi in de woonkamer… oh nee, toch niet) en ik zou erg onverantwoordelijk zijn door ze zonder toezicht te laten spelen (Mijn kinderen kunnen juist heel goed zelfstandig spelen, roepen me vaak als ze wat moois gebouwd hebben en juist als ik niet continue in het zicht ben slaan ze elkaar niet continue de hersenen in).

illustratie van Ja Duh.

Wat bestaan er toch veel kort pittige kapseltjes die alles beter weten en flink van zich laten horen via social media. Begrijp me niet verkeerd hoor, ik zet zo’n blog er niet voor niets op en menig blogger droomt van 800 reacties onder een Facebook post. Maar het typische van vrouwen , en met name moeders, is dat men altijd direct zo overdreven reageert. Nu ik inmiddels 5 jaar moeder ben heb ik alle discussies denk ik wel een keer gehad. Wel of geen borstvoeding/co slapen/ draagzak/ suiker/ naar de opvang/ weer gaan werken/ voeding uit potjes en ga zo maar door.

“Ik vind het opmerkelijker dat je 3x per dag stofzuigt, dan dat je kids niet in de woonkamer mogen spelen. Ik red het soms niet eens om een x per week te zuigen…”  (Maar ze had wel tijd om mijn blog te lezen en om te reageren….)

Belachelijk. Het is ook hun huis. Was maar niet aan kinderen begonnen!”

“Ongelooflijk. Misschien had ze beter een design bank en hippe auto kunnen kopen. Dan ooit aan kinderen beginnen. Deze kinderen mogen vast ook niet vies worden… bah” En nadat ik hier persoonlijk op had gereageerd “Als je kinderen niet kunt zien als gelijk waardig vind ik het te triest voor woorden, dat het welzijn voorgaat op jouw dwangneurose. Je zou het ook psychische mishandeling kunnen noemen. Het is te triest dat jouw meubels schone vloer en hond voor jouw kinderen gaan. Ik vind het ziekelijk.”

Er waren overigens zat vaders en moeders die zich helemaal konden vinden in mijn regel en nog een hoop ouders die een vergelijkbare regel hadden. Al dit commentaar zal geen invloed hebben op onze regels. Mijn kindjes komen niets te kort. Ik ben altijd thuis voor ze en ze krijgen heel veel persoonlijke aandacht. Vriendjes zijn altijd welkom om te komen spelen (komen ook geregeld!) en ik ga een paar keer per week met mijn kinderen er op uit om wat leuks te doen. De kinderen zijn ook heel vaak beneden. Dan zijn ze lekker samen aan het kleuren aan de eettafel of spelen het de hond. Ik voel me dus totaal niet schuldig over deze regel.

Besef je goed dat je van af het moment dat je bekend maakt dat je zwanger bent,  nooit meer iets goed zal doen en iedereen commentaar op je zal leveren. Je opvoeding halverwege bijschaven en het over een andere boeg gooien heeft overigens absoluut geen zin, er is altijd A-L-T-I-J-D een meerderheid het niet met je eens. Ja dat is knap, maar toch is het waar.


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Om volledig gebruik te maken van alle functionaliteit op deze website dient u cookies toe te staan. Meer informatie.

Cookies op deze website staan standaard uit. Om volledig gebruik te maken van deze website dient u cookies te accepteren door in de banner op "Toestaan" te drukken. Hier kunt u meer informatie vinden over ons Privacy- en Cookiebeleid.

Sluiten