Daphne's baby huilt 's avonds veel. "Uren achter elkaar houdt hij dat vol, ik kan zelf ook wel janken". - My Name Is Mama

Daphne’s baby huilt ’s avonds veel. “Uren achter elkaar houdt hij dat vol, ik kan zelf ook wel janken”. Baby & Kind

Je zou denken dat je na een huilbaby wel wat gewend bent, maar wanneer Daphne’s jongste zoon het op een huilen zet, wordt ze nog altijd even nerveus en geïrriteerd als 2 jaar geleden.

Meer weten over een huilbaby en wat je er aan kan doen? Klik hier!

Mijn jongste is over het algemeen een ontzettend rustige baby en makkelijk te begrijpen. Hij kan goed kenbaar maken wanneer hij honger heeft, of wanneer hij moe is. Maar sinds een aantal weken huilt hij ineens vreselijk veel, vooral ’s avonds. En na een lange dag met de kinderen en werken ben ik eigenlijk ook wel een beetje aan mijn rust toe. Maar daar kan ik dus naar fluiten de laatste tijd. Meestal huilt hij tot een uur of 22:30 daarna is het twee uur lang rustig en vanaf 00:30 is hij regelmatig even wakker en anders mijn oudste zoon wel. Eindstand sta ik iedere twee uur naast mijn bed, tot aan 06:00 uur en dan wil de oudste eruit voor een broodje. Slaap is iets wat wij allemaal vreselijk overschatten weet ik inmiddels. Ik leef al ruim 3 jaar op minimale nachtrust (zo’n 3 tot 5 uurtjes slaap per 24 uur) en ik leef nog steeds.

Lees ook: Mijn baby sliep niet door het eerste jaar.

Maar dat gehuil, dat gaat door merg en been. “Laat hem gewoon huilen” hoor ik geregeld, zelfs van mijn partner. Geloof me, been there done that, of het hielp? Absoluut niet. Na 2 uur huilde hij nog net zo hard en ik vind dat zo zielig dat ik dat ook bij die ene keer heb gelaten. Tuurlijk ik laat hem huis wel een een kwartiertje, wellicht wel 20 minuten huilen, daar krijgt hij niets van, maar wanneer ik merk dat er weinig verandert aan het volume, de snelheid of de intensiteit van het huilen, dan ga ik er toch weer heen om hem te troosten.

“Pffff… ik zou dat niet kunnen hoor” ook die opmerking hoor ik geregeld. Hoezo zou jij dat niet kunnen denk ik dan, want jij bent het type wat zijn kind van de trap afgooit of gewoon het raam uit werpt? Geloof me, die gedachtes heb ik echt wel eens hoor, net als al die andere ouders die ervaring hebben met een huilbaby. Dacht je dat ik speciaal was en dat ik een huil blocker in mijn hoofd heb die dat constante gejank wegfiltert alsof het niet bestaat? Het is heel triest, maar ergens kan ik me het zelfs voorstellen als ik weer eens zo’n vreselijk artikel lees in de krant over een ouder die zijn kind heeft verstikt met een kussen of daadwerkelijk het raam heeft uitgegooid. Niet dat ik dat goedkeur, ab-so-luut niet, maar oordeel alsjeblieft niet over iemand, als je zelf geen ervaring heb met zo’n enorme hoeveelheid gehuil. Het is letterlijk gekmakend, volledig gekmakend. Het zou zo een manier van martelen kunnen zijn en dan maak ik echt geen grap. Een baby die uren huilt, op zo’n enorme penetrante manier, daar kan ik soms ook echt zelf wel even om janken.

Het ligt niet aan mij. Gister avond was weer zo’n avond. Het begon rond 18:30 en pas rond 22:00 hield hij op. Een half uur daarvoor had ik zelf de moed opgegeven. Ik had mijn partner ge-appt dat ik al uren in het gehuil zat, met het verzoek of hij wellicht naar huis kon komen. “Maar ik zit middenin de film”. Ik kwam net weer beneden van 20 minuten troosten toen ik de auto hoorde aankomen en begreep dat hij toch naar huis was gekomen. “Je moet strenger zijn” was zijn commentaar. Strenger? Serieus? Het is een baby van nog geen 8 maanden, het laatste wat ik wil is dat hij denkt dat zijn mama boos op hem is. En dat vind ik dan ook zo irritant, opmerkingen die doen vermoeden dat de oorzaak bij mijzelf ligt, dat ik het aan mezelf te danken heb.

Lees ook:

Ik ben een pittbull als het gaat om het bewaken van de grenzen van mijn kinderen. Hun slaapritme wordt zo veel mogelijk gerespecteerd, alsmede het hele ritueel van wassen, insmeren, aankleden, liedje of verhaaltje en dan naar bed toe met een fles. Ik sleep ze liever niet overal mee naar toe, dus logeer partijtjes zijn voorlopig echt uit den boze en een babysitter schakel ik ook liever niet in. Niet alleen omdat ik een ander liever mijn kinderen niet naar bed laat brengen, maar zeker ook omdat een babysitter waarschijnlijk geen tweede keer meer op mijn kinderen wil passen na al die drama.

Na onze oudste, die echt belachelijk veel huilde (lastige bevalling, veel hoofdpijn daardoor en enorm snel overprikkeld) was mijn partner dan ook echt enorm bang dat we weer met een huilbaby zouden eindigen. Gelukkig is dat niet zo, want ondanks dat de jongste uren achter elkaar kan huilen kan ik hem geen huilbaby noemen, zeker niet met de ervaring die we hebben met zijn oudere broer. Maar ik schaam me soms wel. Als de buurman van 3 huizen verder mij appt met de vraag of alles wel goed gaat, of de buurvrouw van 2 deuren verder mij een berichtje stuurt met de vraag waarom mijn zoon zoveel huilt en of hij soms ziek is. Hij is niet ziek, en waarom hij zo veel huilt? Geen idee, wellicht gewoon een fase hij functioneert verder erg goed en de rest van de dag is hij super vrolijk, beweegt hij goed, eet en drinkt hij perfect en ik heb niet het idee dat hij gevoelig is voor prikkels (wat ik bij de oudste wel duidelijk kon zien).

Of het goed gaat? Ja wat moet ik daar op antwoorden? Een baby die al uren achter elkaar huilt, en jij zelf ook niet meer weet wat je er mee aan moet en je ook nog eens als moeder er alleen voor staat… daar wordt je humeur echt niet beter op. Het gehuil kruipt onder je huid, het zuigt als het ware bloed. Je wordt er super onzeker van (want waarom krijg je als moeder je eigen kindje niet stil), je raakt geïrriteerd, maar je wordt ook gewoon doodmoe van dat gehuil. Je instinct zegt steeds dat je er heen moet, dat je hem moet oppakken en moet troosten terwijl je verstand zegt, “Laat het nu maar even. Zet die babyphone uit, draai die muziek wat harder schenk wat voor jezelf in en ga eens een paar minuten op je kont zitten”.

Een huilbaby, je moet het maar kunnen…

 

Lees ook de andere artikelen op My Name Is Mama.

 

 

 

 


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *