Daphne's vriend wilde perse met de kinderen uit eten.... Fout! - My Name Is Mama

Daphne’s vriend wilde perse met de kinderen uit eten…. Fout! Baby & Kind

Het is een dinsdag avond. Haar vriend is net terug van een paar dagen in Canada en de week ervoor was het enorm druk en hectisch. Het lijkt Daphne dan ook fijn om ’s avonds even lekker samen uit eten te gaan, zij en haar partner. Maar laatstgenoemde wil per se twee introduceetjes meenemen.

Een introduceetje van 7 maanden en eentje van 2,5 jaar welteverstaan. Beter bekend als onze kinderen. “Daph, we zijn een gezin. Zij horen erbij, dus we nemen ze lekker mee”. Normaal gesproken zou ik exact diezelfde instelling hebben gehad en geniet ik pas echt als ik mijn twee kinderen bij me heb en ook zie genieten, maar dan vooral om dat laatste. Aangezien ik ze de afgelopen dagen ieder uur op, om en over me heen had hangen, wist ik precies wat hun humeur was en hoe ze zich zouden gedragen. Dat was met een woord te omschrijven: ‘liederig’.

In de auto worden nog vrolijk Frozen liedjes gezongen. Wanneer we aankomen herkent de oudste het centrum waar we zijn. “Konijnen kijken!” roept hij meerdere keren enthousiast. Hij heeft geluk. We zijn net voor sluitingstijd en de dierenwinkel vlak buiten de parkeergarage waarin we hebben geparkeerd, is nog open. Prima, denk ik bij mezelf, laat hem maar even lekker een paar minuten met zijn neus tegen het konijnenverblijf staan, dan is hij wellicht wat meegaander als we straks aan tafel gaan.

Als we ruim een half uur later bij het restaurant arriveren krijgen we (in mijn ogen) een gunstige tafel. Aan het begin van het restaurant  op een overzichtelijke plek. Mijn wederhelft is het er echter niet mee eens en vraag om een andere tafeltje met meer “sfeer”, ah ja dat is wat we zeker nodig zullen hebben, “sfeer” doet u mij daar maar een flinke portie van, want mijn kinderen zullen het zo dadelijk proberen te gaan verpesten, dus dan hebben ze tenminste genoeg “sfeer” om zich op uit te leven.

Nadat we verhuist zijn naar een andere tafel begint het ge-emmer. De oudste wil niet in een kinderstoel. Prima, geen probleem we gaan er geen drama van maken, we zetten de jongste er wel in. Nadat we onze andere zoon in de babystoel hebben gezet begint de volgende uitdaging. “Nee! In!” Ik was er al bang voor. Nu zijn broertje heeft plaatsgenomen in de stoel is het ineens WEL interessant en eist hij zijn stoel terug. Een tweede kinderstoel wordt bijgezet en we tillen de oudste erin. “Nee! Nee! Die!” en terwijl mijn partner hem boven de kinderstoel houdt trekt hij zijn beentjes is. Maar natuurlijk…. Deze stoel is immers niet DIE stoel. Peuterlogica.

Waar blijft de kaart? Schiet alsjeblieft op met die kaart, dan kunnen we in ieder geval wat voor de oudste bestellen en heeft hij wat afleiding. Waar is hij trouwens, net speelde hij nog onder de tafel. Ik sta op en begin door het restaurant te zoeken. Ik ontdek een trap omhoog bovenaan een nooduitgang die (vanwege het warme weer) openstaat. En ja hoor ineens zie ik mijn zoon in de deur opening verschijnen… Ik inspecteer het gevaar achter de nooduitgang. Een open galerij op 2 hoog met 2 liften en toegang tot een parkeer garage. Nee dit is absoluut geen speelplek voor een peuter. “Kom we gaan eten” mijn zoon knijpt zijn oogjes een beetje dicht, balt zijn vuistjes en strekt zijn armpjes langs zijn lijf. “Nee! Nee!”.

Na een minutenlange discussie, je wil immers ook niet direct met een gillende peuter de zaak weer inwandelen, komen we weer terug aan tafel. Ah, de kaart! Vlug bestellen we. Ondertussen is de jongste druk bezig een servet de desintegreren door er fanatiek op te sabbelen en aan te plukken, een duidelijk teken dat hij wel wat lust. Terwijl mijn partner de jongste eten geeft verschijnt de eerste gang op tafel. Ik begin alvast, want nu zijn ze tenminste allebei even stil en is het eten nog warm, je weet nooit hoe en of de situatie 1,5 minuut later escaleert. Ik ben inmiddels klaar met mijn eerste gang, wanneer mijn partner nog moet beginnen. Mijn oudste zit naast me en roert verveelt met zijn bestek door zijn gerecht.

3 minuten later schuift mijn zoon zijn maaltijd van zich af. Ik vermoed dat hij er hooguit 4 happen van heeft genomen. “Proeven”. Hij buigt over tafel  en waagt een poging met zijn handen te wroeten in het gerecht wat voor zijn vader op tafel staat. “Dat lust je niet” proberen wij nog. “Proeven” prima, ga je gang. “Nee!” en hij trekt een vies gezocht…. Zei ik toch?! Hij draait zich om en veegt zijn handen af aan mijn broek. Hoera! De eerste vetvlekken van de avond zijn een feit!

Hij laat zich van de stoel afglijden en kruipt weer onder de tafel vandaan. “Zitten” het commando waarmee hij aangeeft dat hij graag weer even in de kinderstoel wordt getild. Opnieuw doen we een poging om hem er in te zetten, deze poging slaagt. Ik ga weer op mijn eigen stoel zitten. “Uit!” Zucht… serieus? Je zit er net 23 seconden in denk ik bij mezelf. “Auw, vast!”. Hij probeert zichzelf uit het krappe kinderstoeltje omhoog te duwen, maar klemt met zijn knieën in de beenopening. Ik probeer hem te helpen door hem op te tillen, maar hij zit flink vast. Ik til hoger maar het enige effect wat ik bereik is dat mijn zoon, compleet met kinderstoel hoger in de lucht getild wordt. Na een hoop gesjor aan het stoeltje ligt hij met kinderstoel en al op de grond terwijl een ober aan de stoel trekt en ik mijn zoon onder zijn oksels vast heb en de andere kant op trekt. Na een paar seconden schiet de combinatie los.

Lees ook: Het was weer gezellig vannacht! (Het verhaal van 2 nachtouders)

“Wil je soms een ijsje?” Thank god! Een vriendelijke serveerster biedt mijn zoon een ijsje aan terwijl wij aan de tweede gang beginnen. Hiep hoi! Ze neemt hem mee zodat hij zijn eigen bolletje kan kiezen. Even rust. Een paar minuten later komt hij terug met een kommetje aardbeien ijs. Goed zo, dat houdt hem vast nog wel een paar minuten bezig terwijl wij verder eten. Hij gaat in zijn kinderstoel zitten eten, maar weigert het schaaltje op tafel te zetten. Met zijn ene hand houdt hij het bakje ijs vast met zijn andere hand het lepeltje. “Houd het recht lieverd! Kijk uit, kijk eens wat je doet. Houd het bakje eens recht. Kijk uit…KIJK-UIT”. Aardbeien ijs, op tafel , op de vloer en vooral op mijn zoon. Van zijn kin tot aan de rand van zijn broek.

Hij moet dus weer dat stoeltje uit. “Geef eens wat doekjes aan?” terwijl de een het ijs van de grond poets, verwijdert de ander het ijs op zijn kleding en ondertussen maait mijn peuter met zijn handen door het aardbeienijs op tafel alsof zijn armen ruitenwissers zijn. Zucht… ja eigen schuld… Had ik maar eerst dat ijs op tafel moeten wegpoetsen.

Inmiddels is mijn zoon naast zijn vader gaan zitten, die zelf weer verder is gegaan aan zijn gerecht. “Wat ruik ik?” Serieus als je die vraag stelt als ouder dan is er maar één antwoord! Een poepluier. Snel schuift hij zijn eten naar binnen en loopt met onze zoon naar het toilet. Bijna 10 minuten later komen ze terug. “Handig die pull-up luierbroekjes van hem. Als je een schone wil aandoen moet hij dus zijn schoenen en zijn broek uit doen”. Oh ja…. oeps vergeten, ik had beter gewoon even normale luiers kunnen inpakken uit praktisch oogpunt.

Het is inmiddels heel druk in het restaurant en mijn zoon heeft een ballon op een stokje gekregen. Een dodelijk wapen in een restaurant vol gevulde borden als je het mij vraagt. Hij mept er mee om zich heen. Wanneer we het afpakken gaat hij op de grond liggen spartelen. “Sta op” sis ik “Staaaaaaa op” herhaal ik ten midden van tientallen andere gasten. Uiteindelijk loopt hij mee naar de tafel, waar zijn broertje aan de lege borden trekt op tafel, gewoon omdat hij er toevallig bij kan.

“Mogen wij afrekenen, ik loop wel gelijk met u mee” terwijl mijn partner gaat afrekenen pak ik de tas weer in poets ik met billendoekjes de grootste troep van tafel en gooi ze weg op het toilet, omdat ik ze niet op de tafel durf achter te laten. Ik bekijk mijn kleding overal vlekken. Een mix van ijs, saus, fristi en vet. Met de jongste in de wagen ga ik op zoek naar onze peuter die inmiddels zijn weg naar de geopende nooduitgang weer heeft gevonden. Kom we gaan naar huis. “Nee!” (zucht) “Okay tot ziens papa, mama en de baby gaan naar huis!” en ik doe net alsof ik wegloop terwijl ik me verstop achter en kamerscherm. Na enkele seconden besluit hij mij te volgen.

“O, wat hadden we het gezellig hè als gezin”, zeg ik sarcastisch als we een handjevol waarschuwingen eindelijk alle vier weer in de auto zitten. “Ja, wist ik veel dat het zo’n drama zou worden” antwoordt mijn partner schuldbewust. Nee klopt, maar ik wel, denk ik bij mijzelf. De volgende keer als we gezellig uit eten gaan met het gezin kiezen we gewoon een pannenkoekenhuis, of in ieder geval iets met een ballenbak of een tv hoek. Maar nooit meer een restaurant vol porseleinen vazen, Samurai zwaarden, bonsai boompjes en kersenbloesem… Hoeveel ik ook van ze houd.

Lees ook de andere artikelen op My Name Is Mama.


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Om volledig gebruik te maken van alle functionaliteit op deze website dient u cookies toe te staan. Meer informatie.

Cookies op deze website staan standaard uit. Om volledig gebruik te maken van deze website dient u cookies te accepteren door in de banner op "Toestaan" te drukken. Hier kunt u meer informatie vinden over ons Privacy- en Cookiebeleid.

Sluiten