Ooooops.... Het kind van een ander kwijtraken... - My Name Is Mama

Ooooops…. Het kind van een ander kwijtraken… Baby & Kind

Toen Daphne vandaag haar zoontje na een speelafspraak in de speeltuin kwam ophalen, leek hij uit de speeltuin te zijn verdwenen.


Ik had Quintin afgezet bij de indoorspeeltuin. Hij ging die middag spelen met kindje van zijn vorige school. Ik ging met mijn jongste wat leuks doen in een stad 20 minuten verderop. Ik kwam een vriendin tegen met haar zoontje en we hadden net lunch besteld toen ik werd geappt. Quintin wide naar mama… Sneu voor hem. Maar hij moest nog minstens 40 minuten wachten als ik direct zou opstaan. Ik vroeg of ze hem kon paaien met een snoepje. Dat plan werkte.

2 uur daarna haalde ik hem weer op. Het was allemaal goed gegaan, hij had goed gegeten en gedronken en leuk gespeeld. Ik liep richting het speel gedeelde om hem er uit te vissen. Bij het speeltoestel raakte ik aan de praat met een andere moeder die ik kende. Ik stond er inmiddels een minuut of 5 te kletsen toen ik de moeder van het speelafspraakje een paar keer zenuwachtig voorbij zag wandelen. Ze kon haar eigen zoon ook niet vinden.

Mentale meltdown.
Ik liep wat rondjes heen en weer, de andere moeder keek inmiddels ook naar hem uit en wat kindjes gingen ook opzoek. 10 minuten later had nog steeds niemand mijn zoon en zijn vriendje gevonden. Voor mij nog steeds geen reden tot stress of paniek. De andere moeder had onze kinderen laten omroepen en stond op het punt een inzinking te krijgen. Ze begon geïrriteerd te schreeuwen tegen haar andere kind die mee hielp met zoeken. Op zich een begrijpelijke reactie, wel sneu voor dat jochie.

Ze begon te huilen, bood haar excuses aan, jammerde dat ze echt wel goed had opgelet. Ik kreeg medelijden met haar. Dit was niet haar schuld, dit gebeurde gewoon. Net op het moment dat ze echt brak kwamen de twee kleuters aangewandeld. Ik gaf mijn zoon een high five! “Lekker gespeeld?” Mijn zoon hoefde niet te zien hoe de moeder van zijn vriendje, van de zenuwen stond te huilen. Zij waren zich van geen kwaad bewust.

Het gebeurde mij ook.
De moeder van het vriendje heeft zich nog wel 5x verontschuldigd. Totaal onnodig, dit kan iedereen gebeuren. Sterker nog mij overkwam een paar weken terug de overtreffende trap. Als biebmoeder loopt ik geregeld met wat kindjes naar de bibliotheek vlakbij school. Op de weg terug rende er eentje weg. 20 minuten lang was ik hem kwijt, totdat hij ineens op school opdook. Ik was de hele dag van slag. Je eigen kind kwijtraken is erg naar, is zeker 10 jaar af van je levensverwachting. Mijn hemel wat voelde ik me beroerd die dag.

Toen ik mijn verhaal deelde op Instagram, kreeg ik genoeg reacties. De een raakte haar neefje kwijt op het parkeerterrein van de Efteling, een gastouder had niet in de gaten dat een van haar kindjes was weggefietst en iemand anders werd gebeld dat haar kind samen met een vriendje 20 minuten lopen verderop was gevonden… Het gebeurd. En gelukkig loopt het vaak goed af. Net als bij deze mama, die even snel een telefoontje afhandelde toen de kinderen alvast gingen schaatsen….


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Om volledig gebruik te maken van alle functionaliteit op deze website dient u cookies toe te staan. Meer informatie.

Cookies op deze website staan standaard uit. Om volledig gebruik te maken van deze website dient u cookies te accepteren door in de banner op "Toestaan" te drukken. Hier kunt u meer informatie vinden over ons Privacy- en Cookiebeleid.

Sluiten