Pitbullmama of loedermoeder, in hoeverre bescherm jij je kind? - My Name Is Mama

Pitbullmama of loedermoeder, in hoeverre bescherm jij je kind? Baby & Kind

Kniebeschermers voor kruipende baby’s, GPS trackers in jassen en overal worden tegenwoordig strikte veiligheidsmaatregelen in acht genomen. Je zou je bijna af vragen hoe wij het hebben kunnen overleven zonder al die ‘onzin’.

Of is het juist geen onzin, en zijn we door schade en schande wijzer geworden? Geen Wifi meer op scholen, strikte voorschriften voor speeltuinen etc etc. Zelf ben ik erg makkelijk met mijn kinderen. Misschien wel iets te makkelijk. Ik ben die moeder die bij de speeltuin lekker op haar smartphone op Facebook en Instagram zit, af en toe eens naar haar peuter zwaait en niet zo snel de behoefte voelt om op te staan als ze haar kind van het klimrek ziet vallen, en vervolgens weer ziet wegrennen.

Ik wil dat mijn jongens opgroeien tot zelfverzekerde mannen. Mannen die beslissingen en bepaalde risico’s durven te nemen. Die een beetje weerbaar zijn en een beetje lef hebben.

Zelfredzaamheid vind ik belangrijk, ik ben er niet hun hele leven om ze bij het handje te houden. Misschien zelfs wel niet hun hele jeugd. Laten we vooral niet van het negatieve uitgaan, maar de ervaring leert ons gezin dat het hebben van ouders niet vanzelfsprekend is. Mijn partner verloor op 15 jarige leeftijd zijn moeder en 2 jaar later had hij ook geen vader meer. Gelukkig wist hij zichzelf heel goed staande te houden. En niet alleen om het emotionele stukje, maar ook in het fysieke aspect vind ik dat mijn jongens voor zichzelf moeten opkomen.

De oudste is ruim 3 de jongste net 1. Ze vechten elkaar soms echt de tent uit, hard tegen hard (ja die van 1 is een pittig ding). En ik voel echt niet altijd de behoefte om tussen beide te komen. Zolang de jongste geen lichamelijk letsel wordt aangedaan, moeten ze het zelf maar uitvechten. Soms zijn ze 2 minuten aan het etteren over een en dezelfde tractor, schreeuwen, trekken, duwen, huilen…Maar vaak wordt er uiteindelijk wel door hun zelf een oplossing gevonden. Meestal is dat in de vorm van een alternatief die de jongste krijgt aangeboden door zijn broer of laatstgenoemde geeft het op en wacht tot de jongste de tractor zat is (wat meestal niet veel langer dan een minuut of twee duurt, het gaat immers puur om de “heb”).

Ik heb vroeger 2 keer mijn arm gebroken en heb 2 enorme littekens op mijn kin zitten. Heb ik mijn ouders dat ooit kwalijk genomen? Never! Was ik in levensgevaar? Ook niet. Ik leerde wel dat ik mijn voeten beter moest optillen, beter niet met twee benen aan 1 kant achterop een fiets kon gaan zitten, en dat ballet best een gevaarlijke sport is als je uit balans raakt. Wat ik wil zeggen is dat opgroeien een proces is van leren. Al die leermomenten vormen je. En leren gaat met vallen en opstaan. Letterlijk! Zie het als leren lopen.

Heeft het zin om je huis helemaal kindproof te maken als de rest van de wereld dat niet is?

Ik weiger dan ook mijn kinderen in alles te beschermen. En dan bedoel ik niet dat ik ze zelf een drukke weg laat oversteken. Maar wel dat ik ze dus vrij laat bij de speeltuin (waar overigens wel een hek om heen staat). Mijn jongste zoon liep met 12 maanden, en nu anderhalve maand later, klimt hij zelf een toren in, en gaat hij zelfstandig van de glijbaan. Prima, ik zie dat hij het kan dus dan laat ik hem. Natuurlijk zorg ik wel dat hij niet de mogelijkheid krijgt van 2 meter naar beneden te storten en zijn nek breekt. Ik wil dat mijn jongens opgroeien tot zelfverzekerde mannen. Mannen die beslissingen en bepaalde risico’s durven te nemen. Die een beetje weerbaar zijn en een beetje lef hebben.

Het lijkt me ook enorm vermoeiend om de hele dag je kind bewust en actief te moeten beschermen tegen ieder mogelijk gevaar. Wat schiet je er mee op, behalve dat je je kind er waarschijnlijk onzeker en bang mee maakt?

En zo gebeurd het inderdaad wel eens dat de jongste van de bank valt, wanneer hij er eerst minuten lang als een malle overheen heeft lopen rennen terwijl ik al een paar keer had gezegd dat hij op zijn billen moest gaan zitten. Maar als hij van de schrik bekomen is klimt hij er net zo hard weer op maar is wel wat voorzichtiger langs de randen. Leerproces. Wij hebben de stopcontacten niet afgedekt, de moeten er gewoon van af blijven en tot op heden luisteren ze daar prima naar. Heeft het zin om je huis helemaal kindproof te maken als de rest van de wereld dat niet is?

Of ik mezelf een echte loedermoeder zou willen noemen weet ik niet, maar ik ben wel boven gemiddeld relaxed denk ik. Het lijkt me ook enorm vermoeiend om de hele dag je kind bewust en actief te moeten beschermen tegen ieder mogelijk gevaar. Wat schiet je er mee op, behalve dat je je kind er waarschijnlijk onzeker en bang mee maakt? Nee een pitbullmama ben ik zeker niet. Ik gebruik gewoon gezond verstand, en daar kom ik tot nu toe echt een heel eind mee!

Ben jij ook er ontspannen in je opvoeding of juist meer het beschermende type. Ik hoor graag wat jouw drijft! Praat mee op onze Facebookpagina!

 

Lees ook de andere artikelen op My Name Is Mama.

 


bron: Volkskrant.nl


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Om volledig gebruik te maken van alle functionaliteit op deze website dient u cookies toe te staan. Meer informatie.

Cookies op deze website staan standaard uit. Om volledig gebruik te maken van deze website dient u cookies te accepteren door in de banner op "Toestaan" te drukken. Hier kunt u meer informatie vinden over ons Privacy- en Cookiebeleid.

Sluiten