Waarom Daphne een spiraaltje liet zetten (en hem 4 maanden later weer liet verwijderen)... - My Name Is Mama

Waarom Daphne een spiraaltje liet zetten (en hem 4 maanden later weer liet verwijderen)… Daphne Blogt

Na twee kinderen, hebben Daphne en haar partner (voorlopig) geen kinderwens meer.  Als anticonceptie middel wordt het Mirena spiraaltje geadviseerd. 5 jaar lang onder de pannen en geen menstruatie! Dat klinkt lang niet slecht!

Voordat ik het spiraaltje ging laten zetten vroeg ik aan vrouwen om me heen of het pijn deed. “Nee, absoluut niet” antwoordde iedereen eensgezind. Ik voelde me dan ook enorm voorgelogen toen ik een enorme pijn ervoer tijdens het zetten. Ik zag die bui al een beetje hangen toen er iemand kwam assisteren om mijn hand vast te houden. Tegelijkertijd was ik enorm opgelucht dat het achter de rug was. Ik had een serieus trauma opgelopen door meerdere miskramen, een curettage en mijn laatste bevalling. Nu zou ik de aankomende 5 jaar klaar zijn. Ik kon het afsluiten.

De weken erna voelde ik het spiraal regelmatig, mijn buik deed zeer en ik had constant steken en jeuk in de buurt van mijn navel. Ik bloedde ook constant, niet een beetje maar gewoon als of ik menstruatie had. De ene keer erger dan de andere keer maar ik vond het enorm hinderlijk. Ik gaf dit aan bij mijn gynaecoloog maar die zei, dat sommige vrouwen de eerste maanden bloedverlies hebben als gevolg van het spiraal. Ik was kennelijk een van die pechvogels.

4 maanden later bloedde ik nog steeds, 5 jaar menstruatie vrij? Nou niet dus! 4 maanden onafgebroken ongesteld daar kwam het op neer. Ik bleef het spiraal ook steeds voelen, of in ieder geval mijn baarmoeder. Veel kramp, alsof ik een stomp in mijn onderbuik had gehad want nazeurde. En van de een op de andere dag voelde mijn buik ineens heel hard aan, ik kreeg spontaan diaree en ook plassen ging moeizaam. Het was te vergelijken met plassen tijdens het laatste trimester van de zwangerschap. Een druk op de blaas, een vol gevoel maar niet goed kunnen uitplassen.

Lees ook: Wees gewaarschuwd! Deze fouten maken alle jonge ouders!

Binnen 48 uur werd de pijn ondragelijk. Ik werd draaierig, kreeg zulke heftige krampen dat ik er misselijk van was, en kon niet meer op mijn buik slapen, zo hard en pijnlijk was mijn buik. Op een gegeven moment lag in in bed te huilen van de pijn. De pijn deed me denken aan mijn miskramen. Het samentrekken van de baarmoeder tijdens de uitdrijvingsfase.

Hoe groot mijn trauma ook was, ik wilde niets liever dan terug naar de gynaecoloog. Gelukkig mocht ik gelijk langskomen. Huilend zat ik in de auto. Al 7 maanden was ik bezig om mijn nachtmerries kwijt te raken. Nachtmerries die mij momenten als de curettage, de keizersnee en het plaatsen van het spiraal continue deden herbeleven, met paniekaanvallen en benauwdheid tot gevolg. Eenmaal bij de gynaecologe (voor mij een nieuw gezicht) deed ik eerst weer heel ontspannen mijn verhaal. Maar zodra ze begint over een uitstrijkje en een eendenbek, begin ik te huilen. In tranen vertel ik over mijn angsten, die enorme emmer die ik de afgelopen jaren heb gevuld en hoe diezelfde emmer op 2 december tijdens de keizersnede ineens overliep en maar bleef stromen, terwijl ik maar bleef lachen en liegen dat het goed ging met mij.

Aan haar reactie en woorden merkte ik dat ze mij begreep. Dat ik de regie kwijt ben geraakt over mijn lichaam en bang ben me over te geven omdat er wellicht niet naar mij wordt geluisterd. Dat zou inderdaad heel goed kunnen. Als jong kind brak ik meerdere keren mijn arm, niet een simpel breukje nee, er zat een enorme knik in mijn arm. In die tijd werd zoiets nog niet gezet met verdoving en al helemaal niet onder narcose. Nee in Curacao, waar ik opgroeide, werd je door verschillende mensen in de houdgreep genomen terwijl twee mensen aan je arm trokken om de breuk te zetten. En ging dat niet in een keer goed? Dan nog maar een keer. Toen bij een van de keren na 4 weken bleek dat de breuk niet goed geheeld was moest ik er weer aan geloven. Het gips ging er af om zogenaamd te controleren maar zonder enige waarschuwing werd mijn arm opnieuw gebroken en gezet. Het gebeurde in groep 3 en in groep 5 van de basisschool en hoewel ik me vrijwel geen enkel klasgenootje nog kan herinneren kan ik alles met betrekking tot mijn gebroken arm en vooral de pijn van het zetten nog heel helder voor de geest halen.

Ze stelt me gerust, “We beginnen met een echo, misschien is dat uitstrijkje niet nodig”… Ik kalmeer, voel me gehoord, hoewel ik als volwassen vrouw sta te huilen als een klein kind. Niet alleen ben ik namelijk bang voor de pijn, nog groter is mijn angst om terug te vallen in mijn depressie. Al 7 maanden lang voer ik een strijd met mezelf, en nu sinds een paar weken gaat het steeds vaker beter met mij. Ik weet hoe diep de put was waaruit ik klim, ik wil niet terugzakken! Nog geen centimeter.

Tijdens de echo wordt het al duidelijk. Ik heb een vorm van endometriose. “Heb je als tiener veel menstruatie pijn gehad?” vraag de gynaecoloog. Ja dus, het was ooit de reden dat ik aan de pil ging toen ik 13 was, ik had zoveel pijn dat ik de trap niet op kon lopen en de pijn straalde uit naar mijn benen. Ze vertelt me dat ik het waarschijnlijk altijd al gehad heb maar nooit geweten had. Pas nu er gericht naar gekeken wordt komt het naar voren. Het spiraal verergert de klachten.

Hij moet er uit. Of ik dat gelijk wil laten doen? Nee dat kan ik even niet verwerken nu. Naar het ziekenhuis komen was wel weer even genoeg uitdaging voor vandaag. Bij de afspraken balie plant mijn partner voor mij een afspraak voor de volgende dag in, dan kan hij met mij mee. De rest van de dag voel ik me zenuwachtig, ik zie er als een berg tegenop. Morgen moet ik er weer aan geloven. Dan moet ik letterlijk met de billen bloot. Hopelijk nu echt voor de allerlaatste keer.

Lees ook: De mijlpalen waar je als ouders iets minder trots op bent… OEPS!


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Om volledig gebruik te maken van alle functionaliteit op deze website dient u cookies toe te staan. Meer informatie.

Cookies op deze website staan standaard uit. Om volledig gebruik te maken van deze website dient u cookies te accepteren door in de banner op "Toestaan" te drukken. Hier kunt u meer informatie vinden over ons Privacy- en Cookiebeleid.

Sluiten