Vaderdag, als je vader er niet meer is. "Huilen, gillen, schreeuwen, ik werd helemaal gek!" - My Name Is Mama

Vaderdag, als je vader er niet meer is. “Huilen, gillen, schreeuwen, ik werd helemaal gek!” Gezin & Relatie

Voor vele een feestelijke dag, voor andere een dag waarbij ze ongevraagd met hun neus op de feiten worden gedrukt. Het verlies of ontbreken van hun vader. Cherish verloor haar vader na een kort maar heftig ziekbed op haar 23ste. My Name Is Mama mag haar verhaal delen.

Ik weet nog wel toen ik klein was, eigenlijk al voor hoe lang ik het me kan heugen, dat ik Vaderdag altijd ontzettend leuk vond! De week voorafgaand mocht ik op school altijd iets leuks in elkaar zetten voor mijn pappa! Een stukje hout waar ik zijn naam in mocht branden, een stuk papier waar ik een tekening op mocht maken, of een ander in elkaar gezet knutselachtig stuk prut, waar ik altijd ontzettend trots op was! Want ík had dat voor míjn pappa gemaakt, en míjn pappa vond dat altijd helemaal leuk en was er blij mee! De zondagochtenden van Vaderdag stond ik altijd al rond 06:00 in de ochtend aan zijn bed om hem wakker te maken omdat ik zó graag mijn cadeautje wilde geven! Die blik in zijn ogen waaruit bleek hoe trots hij op me was, dat betekende alles voor mij! Mijn pappa en ik, een topduo, onafscheidelijk, onvoorwaardelijke liefde en de allerdikste vriendjes! Mijn pappa was superman! Ik voelde me altijd veilig bij hem en mijn pappa beschermde tegen alles en iedereen waar dat tegen moest, ik zou later met mijn pappa gaan trouwen, want dat wil je als kind, en mijn pappa was onsterfelijk! Mijn pappa zou helemaal never en nooit doodgaan hoor, echt niet. Andere pappa’s misschien wel, maar mijn pappa niet! Nooit…..

Mijn vader en ik waren maatjes! Mijn vader was écht een ontzettend toffe peer. Een keihard werkende man, die ik door zijn drukke baan vaak alleen maar in het weekend zag. En man wat keek ik uit naar die weekenden. Zodra hij op vrijdagavond thuiskwam, wilde ik álle verhalen die ik die week had meegemaakt in vijf minuten aan hem vertellen! ”Pap, ik heb een negen voor Engels gehaald” ”En een onvoldoende voor Wiskunde maar dat haal ik nog wel op” ”Oh, en pap, ik ben met mamma naar de stad geweest en ik heb allemaal mooie kleding gekregen, zal ik het laten zien?” Hup, trap op, omkleden, trap af, laten zien en dan vragen ”Mooi hè, pappa?” ”Oh en pap, gaan we morgenavond gezellig met z’n drieën uit eten bij dat ene tentje waar we vorige keer ook waren?” ”En pappa, je hoeft toch niet zondagavond al weer te werken hè?”. Naarmate de jaren verstreken veranderden ook de dingen die ik zei tegen m’n vader als hij weer op vrijdag uit z’n werk kwam. Nog steeds moest ik alles in vijf minuten hebben gezegd, maar dan werden het dingen als ”Pap, ik ga morgen stappen met m’n vriendinnen in Caribbean in Vlaardingen, kun jij ons weer ophalen rond 05:00?” Ja, ík vond het altijd zwaar relaxed als m’n vader ons op kwam halen want ik vond en vind m’n pa nog steeds supercool! ”En pap, mag ik wat geld van jou want ik wil morgen shoppen voor een nieuwe outfit” ”Oh en pap, m’n scooter doet raar, wil jij daar even naar kijken morgen?”

Niets was te veel voor hem. Ik was zijn kleine meissie en zijn prinses! Voor de lezers onder ons die ook Goede Tijden Slechte Tijden kijken, ik was een beetje de Nina, en mijn pappa de Ludo Sanders. Als je naar de band kijkt dan he tussen vader en dochter. Ik bedoel, mijn vader had absoluut niet dezelfde karaktertrekken als Ludo qua het omleggen van mensen enzo, haha. En ik, ja ik werd wel vaak Nina genoemd door familie en vrienden. Pappa’s prinses en ik werd tot op het bot verwend. Niets was hem te veel, en alles kon en mocht. Ik heb dat altijd gewaardeerd, en nooit als standaard gezien, en helemaal niet als ik er nu op terugkijk. Ik heb echt een te leuke en ontzettend liefdevolle jeugd en opvoeding genoten, van mijn beide ouders. Ik had het voor geen goud willen missen of anders willen zien. Ze zeggen dat je niet kunt kiezen in welk nest je geboren wordt, maar als ik wél had kunnen kiezen, had ik meteen zonder twijfel mijn eigen pappa en mamma gekozen. Without a doubt!

Begin 2005 werd mijn moeder ziek. Ineens. Op zaterdag was zij nog gewoon aan het werk, en op zondag lag zij op de intensive care afdeling van het ziekenhuis met een bloeddruk van 280/240. Dodelijk inderdaad, we hadden ook geen dag langer moeten wachten met het bellen van de huisartsenpost. Wat uit de diagnose kwam was dat zij een chronische nierinsufficiëntie had. Zij bleek na onderzoeken geboren te zijn met een halve nier. Één nier is gewoon nooit gegroeid, en de andere had zich maar voor de helft ontwikkeld. Hoe bizar. En met die ene halve nier, leefde zij nu dus al 50 jaar. Niemand die dit wist, tot die zondag. Mijn moeder moest meteen aan de nierdialyse en werd op de wachtlijst geplaatst voor een donornier. Die lijst is zo ontzettend lang dat het voor velen te lang duurt en veel patiënten dus op den duur overlijden. In één klap was mijn zo perfecte wereldje ingestort. Mijn moeder ziek? Hoe dan? Mijn moeder is voor mij net zo onsterfelijk als mijn vader.

Lees ook: Baby op komst? Mannen dit moeten jullie weten over het vaderschap!

Mijn vader twijfelde geen moment en vroeg de artsen wat de mogelijkheden waren voor het transplanteren van een levende nier. Die mogelijkheid was er, maar er moesten eerst heel veel onderzoeken aan vooraf gaan. Kan zijn bloedgroep een nier afstaan aan haar bloedgroep, komt de HLA-typering (weefseltypering) overeen, is mijn vader zelf helemaal gezond? De testen werden meteen in volle gang gezet, en een klein half jaar later hoorden we het goede nieuws; mijn superheldenpappa was helemaal gezond en geschikt bevonden om één van zijn twee nieren af te staan aan mijn mamma! Wauw!

Op 27 april 2006 was het dan zover! De dag van de operatie. Heel raar! Ineens liggen dan allebei jouw ouders in het ziekenhuis. Om 07:00 ging mijn vader naar de operatiekamer, en om 11:00 ging mijn moeder erachteraan. Bij pappa een nier eruit, en bij mamma zijn nier erin. Fantastisch dat dat kan zeg! Rond 15:00 kwam mijn vader terug van de uitrustkamer en ik zat al op de afdeling op de gang te wachten tot hij terugkwam. En ja hoor, daar kwam hij. Alweer rechtopzittend in het bed zag hij me zitten, en dat is één van de meest bijzondere momenten ooit, en als ik er aan terug denk dan schiet ik weer vol. Hij kwam die lift uit, zag me zitten, stak zijn hand op en zei ”Hey meissie! Het is gelukt hoor, mamma wordt weer beter!”

Toen ook mijn moeder terug kwam van de operatiekamer en de artsen zeiden dat de nier zo ontzettend goed aansloeg dat zij al meteen uit zichzelf begon te plassen toen was het geluk compleet. Een topnier had ze gekregen zeiden de artsen. ”Ja duh” dacht ik bij mezelf ”natuurlijk is die nier top want mijn vader is ook top” Mijn pappa had mijn mamma gered, en mijn mamma leeft nog dankzij mijn pappa. Alles zou weer goed komen, en weer normaal worden. Helaas, niets bleek minder waar…

Een half jaar na de operatie besloten wij op vakantie te gaan naar Jamaica, om een nieuw begin te vieren. Mijn nichtje ging daar trouwen op het strand van Jamaica en wij besloten er als verrassing heen te gaan. Lekker weer met m’n ouders op vakantie, zoals altijd. Mijn moeder voelde zich fantastisch met haar nieuwe super-pappa-nier en had meer energie dan ooit tevoren. Mijn vader merkte geen verschil of hij nu één of twee nieren had, en was ook in topvorm. En ik? Ik was gelukkig! Mijn vader had weer bewezen een superheld te zijn, en had het leven van mijn moeder gered. Wat hebben we een bijzondere en mooie vakantie gehad in Jamaica. Mijn vader was ontzettend fan van Bob Marley, dus om in zijn geboorteland te zijn was voor hem al helemaal speciaal! Altijd liep hij thuis te stofzuigen met een cd van Bob Marley op en liep hij volmondig uit volle borst mee te zingen. Kwam ik thuis en hoorde ik al van afstand de muziek van Bob, dan wist ik, pappa is aan het stofzuigen. Dat zijn die kleine dingen die je gelukkig nooit vergeet.

Een kleine week nadat we terug kwamen van vakantie kwam mijn vader uit zijn werk. Hij was die zondag jarig. Als altijd ging ik weer vroeg naar beneden en gaf ik hem zijn cadeautjes! Ik had een ontzettend leuke polo voor hem gekocht met een matching chino. (een broek dus voor als je even niet weet wat dat is). Alles wat ik voor hem kocht vond hij nog steeds leuk! Ik weet nog dat mijn moeder en ik op de bank zaten, hem aankeken en dachten ”wat ben je opgezet”. Het leek alsof hij ontzettend veel vocht vasthield en hij enorm was aangekomen. En van een all inclusive vakantie kom je altijd wel aan, maar zo erg als dat hij aangekomen leek te zijn, dat kon gewoon niet. Meteen waren mijn moeder en ik bang dat zijn andere nier er misschien mee gestopt was, omdat mijn moeder toentertijd ook zoveel vocht vasthield. Wederom zijn wij toch naar de huisartsenpost gegaan. Die arts deed het af met ‘waarschijnlijk een virus uit Jamaica’. Ik weet nog dat die klootzak me ‘savonds belde en letterlijk tegen me zei ”Maak je maar niet druk hoor, dit is echt jouw vaders laatste verjaardag niet”.

Toch zijn de onderzoeken gestart in het ziekenhuis en is hij volledig door alle mogelijke MRI, CT scans enzovoorts geweest. Het aparte was dus dat hij dat net een half jaar eerder, voor de transplantatie ook al had gedaan, en toen was hij natuurlijk helemaal gezond verklaard. Wat kon het dan in godsnaam zijn? Op vrijdagmiddag werden we gebeld dat we op maandag 20 november 2006 om 15:00 (ik zal die datum nooit vergeten) een afspraak hadden voor de uitslag. We moesten alle drie komen. Eigenlijk weet je dan al, dit kán niet goed zijn. Die maandagmiddag gingen we met knikkende knieën naar het ziekenhuis, naar de tweede verdieping, lift uit links. Zo raar hoe je sommige dingen toch zo goed onthoudt. De arts viel meteen met de deur in huis en had maar een paar woorden nodig om onze wereld totaal op z’n kop te zetten. ”Het spijt me heel erg om dit tegen u te zeggen, maar u heeft de kwaadaardigste kleincellige vorm van longkanker en het is uitgezaaid naar uw lever, we kunnen niets meer voor u doen”

Ik weet alleen nog dat ik mijn vader heb vastgepakt, op zijn schoot in huilen ben uitgebarsten en alleen maar heb geschreeuwd dat hij niet dood mocht gaan. Ik heb toen, op mijn 23e, mijn vader voor het eerst zien huilen. Als ik mijn ogen dicht doe, zie ik ons weer in die kamer zitten.

Tegen beter weten in, zijn ze twee dagen erna toch met de chemo begonnen, om het ziekteproces te vertragen. Mijn vader deed het hartstikke goed, en had amper last van de chemo. Hij was een vechter, en was er heilig van overtuigd dat hij ook dit grootste gevecht uit zijn leven kon winnen. Helaas…. Na zijn derde chemotherapie kreeg hij een longontsteking en lag hij doodziek aan een infuus op de intensive care. Toen ik aankwam in het ziekenhuis, en zijn kamer inliep, ben ik in elkaar gezakt. Ik ben een paar minuten ‘out’ geweest en werd zelf wakker in een ziekenhuisbed. Even dacht ik dat ik het had gedroomd, maar dat was niet zo.

Zeven dagen lang heb ik ongeveer de hele dag op de IC doorgebracht. Elke keer als ik naar huis ging zei hij tegen mij en mijn moeder ”Tot straks, of tot morgen”. De laatste dag alleen niet. Ik weet nog dat ik ‘snachts sliep en aan het dromen was. Ik droomde dat ik een vliegtuig zag dat klaar was om te vertrekken. Voorin het vliegtuig zat een man, die een soort licht gaf, het leek een verschijning, het was heel apart. Het toestel taxiede weg en de man bleef me aankijken en zwaaien. Zwaaien, zoals mijn vader dat altijd naar me deed. Het toestel steeg op, maar de man bleef mij aankijken, lachte lief en zwaaide, net zo lang tot ik het vliegtuig niet meer kon zien. Op het moment dat het toestel volledig weg was gevaagd in de wolken werd ik wakker van mijn telefoon ”Jullie moeten nú naar het ziekenhuis komen, het gaat niet goed met je vader”.

Fashionista als ik ben, op dat moment ben ik zonder make up, met m’n pyjama en m’n sportschoenen aan als een coureur naar het ziekenhuis gereden met mijn moeder. We kwamen aan in het ziekenhuis en mijn vader was nog wel bij kennis. Het ging al weer iets beter gelukkig. Na een uur of vier daar geweest te zijn zei mijn vader dat we wel naar huis konden gaan, want de hond moest ook uitgelaten worden. Hij was best nog bij de tijd. Ik zei dat ik niet weg wilde en mijn moeder wilde ook niet. ”Ja joh” zei hij ”ga maar, het is goed”. Ik gaf hem een hele dikke knuffel en zei dat ik van hem hou en ik trots op hem was. De avond ervoor, toen hij zoveel pijn had heb ik huilend tegen hem gezegd ”Pappa, als je zoveel pijn hebt en je kunt het niet meer aan, dan snap ik dat je wil stoppen met vechten. Mamma en ik willen je niet kwijt, maar ik wil ook niet dat je pijn hebt”. Ik weet nog dat hij toen alleen maar lief naar me lachte en zei ”Dat weet ik meissie, dat weet ik”.

Lees ook: Lees ook: 12 bevallingstips voor vaders!

Mijn moeder en ik besloten dan toch maar even naar huis te gaan en de hond uit te laten en daarna weer terug te komen. Dat wilde m’n vader graag dus dat deden we. Het rare die ochtend was dat ik tegen hem zei ”Doei pap, tot straks!”. Normaal zei hij dan dus ”Tot straks meissies (meervoud ja, want mijn moeder en ik waren allebei zijn meissies). Maar nu zwaaide hij alleen maar en ik zei ”Ik hou van jullie, en An (zo heet mijn moeder), vergeet niet elke dag je pilletjes in te nemen voor je nier, dat is belangrijk”. Er kwam geen tot straks meer achteraan. Die tot straks zou hij ook niet meer meemaken. Dit was zijn afscheid naar ons.

Om 08:00 ‘sochtends verlieten wij het ziekenhuis, en om 08:20 waren wij thuis. De hond werd uitgelaten en op het moment dat ik terug kwam met de hond kreeg ik het allerergste telefoontje ooit. ”Met het ziekenhuis, het spijt me heel erg, maar jouw vader is zojuist overleden”. Nu ik dit intyp, schiet ik weer helemaal vol, omdat ik de pijn en het verdriet weer helemaal voel. De wanhoop, het ongeloof, alles komt nu even in één klap terug. Ik ben met mijn moeder als een gek in de auto gestapt, heb mijn moeder er voor het ziekenhuis uitgezet en ik ben mijn auto nog gaan parkeren. Toen ik naar de eerste verdieping toe rende hoorde ik op afstand mijn moeder al gillen. ”Neeeeee” Dat zal ik altijd blijven horen. Ik kwam binnen, werd tegengehouden door een IC-verpleegkundige en ben in elkaar gezakt. Huilen, gillen, schreeuwen, ik werd helemaal gek.

Na ongeveer vijf minuten mocht ik naar mijn vader toe. Alle apparatuur was losgekoppeld, de beademing was eraf, de slangen eruit. Het leek alsof hij sliep. Ik probeerde en probeerde maar om hem wakker te krijgen. Ik pakte zijn hand en voelde dat hij aan het afkoelen was. Ik ben naast hem gaan liggen op bed en ik heb hem zo stevig vastgepakt in de hoop dat hij wakker zou worden. Ik kuste zijn voorhoofd en zei dat hij nog steeds mijn superheld was en altijd zou blijven en dat ik trots op hem was. Ik zei hem hoeveel ik van hem hield en dat ik goed voor mamma zou zorgen. Ik wilde hem niet meer loslaten en voor mijn gevoel heb ik nog uren bij hem gezeten. Mijn mooie en lieve pappa, mijn alles, mijn leven, mijn beste maat, hij was er niet meer.

Vorig jaar op Vaderdag werd ik wakker en keek ik, zoals elke ochtend, naar de laatste nieuwe berichten op Facebook. Het eerste dat ik zag staan was een post over Vaderdag. Spontaan springen dan bij mij de tranen in m’n ogen. Ik heb geen vader meer waar ik naar toe kan gaan. Ik heb geen pappa meer die ik wakker kan maken en blij kan maken met een cadeautje. Maar het allerergste vind ik nog dat ik geen pappa meer heb die ik gewoon even kan vastpakken en tegen kan zeggen hoeveel ik van hem hou. Of hem gewoon even op kan bellen als ik dat wil. Zijn telefoonnummer staat nog steeds in mijn telefoon en verhuist elke nieuwe telefoon gewoon mee. Ik schrijf dit terwijl de tranen over m’n wangen rollen, want ook al ben ik nu 32, van binnen ben ik gewoon nog dat kleine meisje, die ‘sochtends om 06:00 naast het bed van haar pappa wil staan en een cadeautje aan hem wil geven waar ze trots op is omdat ze dat met alle liefde die ze in zich heeft, voor haar pappa heeft gemaakt.

Nu werd ik weer om 06:00 ‘sochtends wakker, en nee, de tijd van cadeautjes op school maken en die aan je vader geven, die tijd is sowieso al lang voorbij, maar wat hád ik er álles in deze wereld voor opgegeven en voor overgehad, om gewoon ’s middags  bij mijn vader op bezoek te gaan voor Vaderdag. Niet omdat het Vaderdag was, maar gewoon om hem. Om hem te zien, om alles gewoon weer normaal te laten zijn, en om niet meer elke dag dat lege stukje in mezelf te voelen. Die leegte, die er altijd is, en de ene dag meer omhoog komt dan de andere. Die enge leegte die alleen mijn vader op kan vullen. Al was het maar één lach, één woord of één knuffel, gewoon om me weer even compleet te voelen. Toen mijn pappa overleed, is een stukje van mij met hem meegegaan, en dat stukje heeft hij voor altijd bij zich. En ik hoop, dat hij op dagen zoals Vaderdag, dat stukje van mij extra dicht bij zich voelt. Dat hij dat stukje wél kan omarmen, kan knuffelen en dat stukje hoort, dat tegen hem zegt dat hij nog steeds mijn superheld is, mijn voorbeeld, mijn allergrootste vriend en dat ik hem zo mis.

Ik weet nog dat hij tijdens zijn ziektebed tegen me zei ”Meissie, hoe het ook afloopt met mij, beloof me dat je gelukkig wordt. Maak je studie af en ga vliegen. Dát is wat je al wil sinds je ongeveer vier jaar bent. Jij bent dat kleine meisje van vier die later in een blauw pakje rond wil lopen met je koffertje achter je aan. Wat je ook doet in dit leven, ik ben trots op je, dat moet je weten, maar leef je droom. Nooit twijfelen, ik geloof in je”.

Lees ook: 15 dingen waar een moederhart sneller van gaat kloppen.

Die woorden van mijn vader hebben mij misschien wel de leidraad gegeven in het leven dat voor mij volgde zonder mijn vader om me heen. Ik heb mijn studie afgemaakt, en ik ben gaan vliegen. En ik ben nu die vrouw in dat blauwe pakje met haar koffertje die ze achter zich aantrekt, waar nú meisjes van vier naar kijken en tegen hun pappa zeggen ”Oh pappa, dat wil ik later ook, net zoals die mevrouw”. En ja, ik ben gelukkig, elke dag opnieuw probeer ik er het beste van te maken. En dat lukt me aardig goed. Maar mijn vader missen, dat doe ik elke dag, en elke dag misschien wel een stukje meer. En die laatste polo die ik voor hem heb gekocht voor zijn verjaardag? Die ligt nog altijd in mijn inloopkast en die zie ik elke dag liggen.

Lieve pappa, ik heb een gedeelte van jouw as in mijn ring zitten dus ik draag je altijd bij me. Niet alleen om mijn vinger maar zeker in mijn hart. Dankjewel, dat je 23 jaar lang mijn pappa wilde zijn en bent geweest, ik had niemand anders liever willen hebben dan jou. Dankjewel, voor wie je was en waar je voor stond en dat je mij hebt gemaakt tot de persoon die ik nu ben, en dankjewel bovenal, dat je mamma’s leven hebt gered. Jij leeft nu letterlijk voort in het lichaam van mamma, en haar nier doet het beter dan ooit. Een superheld, dat ben je! Sorry dat je nooit opa zult worden of mij weg kan geven op mijn bruiloft, dat zijn dingen, daar zal ik nooit vrede mee hebben. Gelukkig is mamma wel zo stoer dat mamma nu mijn mamma en pappa in één is geworden. Mede door jouw nier in haar lichaam zul jij altijd bij iedere belangrijke gebeurtenis, heel dicht bij me zijn.

Hier de allereerste, en de allerlaatste foto die ooit zijn gemaakt van pappa met zijn kleine meissie

pappapappa1

 

 

 

 

 

 

 

 

Voor iedereen die wel Vaderdag kan vieren met zijn of haar pappa, maak er een mooie dag van. Vaderdag is voor velen iets van een commerciële dag, en velen doen er niets aan omdat het elke dag eigenlijk Vaderdag moet zijn. Daar geef ik je helemaal gelijk in, maar je beseft pas hoe belangrijk zo’n dag als aankomende zondag is, als je er niets meer mee kunt…

 

 

Cherish blogt zelf over oa. haar leven als stewardess. Klik hier om naar haar persoonlijke blog te gaan.

My Name Is Mama bedankt Cherish dat wij haar openhartige verhaal hebben mogen delen.

 


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Om volledig gebruik te maken van alle functionaliteit op deze website dient u cookies toe te staan. Meer informatie.

Cookies op deze website staan standaard uit. Om volledig gebruik te maken van deze website dient u cookies te accepteren door in de banner op "Toestaan" te drukken. Hier kunt u meer informatie vinden over ons Privacy- en Cookiebeleid.

Sluiten