Volstrekt onlogische peuterlogica...Kan iemand een handleiding schrijven? - My Name Is Mama

Volstrekt onlogische peuterlogica…Kan iemand een handleiding schrijven? Baby & Kind

Met een peuter van 2,5 is het nooit saai ondervindt Daphne aan den lijve. Van intens verdrietig, naar dolgelukkig binnen een seconde om vervolgens uit te barsten in een enorme woede aanval. Het zou geen gek idee zijn als iemand ooit een handleiding zou schrijven ‘Hoe om te gaan met een peuter’. Daarin zouden dan in ieder geval de volgende onderwerpen aan bod moet komen.

Taal- en woordgebruik.
Ik kan het wel 100x herhalen ‘pasta‘. Maar mijn peuter blijft het ‘stappa‘ noemen, hetzelfde doet hij ook met ‘pizza‘ dat noemt hij ‘pazzi‘. De brandweer is prannam en mijn bril een krippan. Misschien leuke namen voor een nieuwe serie meubels bij IKEA? Inmiddels ben je het als ouder zo gewend dat je van deze peuter taal wel een kloppend verhaal kunt maken maar voor een ander is er vaak geen touw aan vast te knopen… Een peuter woordenboek zou handig zijn!

Stemmingswisselingen.
Het ene moment zit hij rustig te spelen en uit het niets ontploft hij zo ongeveer van woede. De aanleiding blijft vaak gissen maar er wordt flink gesmeten met speelgoed. Als ik hier vervolgens een opmerking over maak wordt de woede vaak alleen maar erger en ligt mijn peuter paars aangelopen, met dichtgeknepen ogen, kwijlend en huilend op de grond. Wow, misschien is het tijd voor een cursus ‘zelfbeheersing voor peuters‘  of  ‘anger management voor prille beginners‘. Het is overigens bijna eng hoe snel de stemming van een peuter omslaat want bovengenoemde situatie kan van het een op het andere moment ook weer overgaan in vrolijk zingen.

Nee=nee.
En ja is ook nee… eigenlijk is alles nee. Ik kan maar zelden goed inschatten welke nee nou eigenlijk een ja is, en dat komt mij altijd duur te staan. “Zullen we naar buiten gaan om de eendjes te voeren?” het antwoord is standaard “Nee!”. Als ik dan vervolgens totaal geen aanstalten maak om de jassen te pakken of mijn schoenen aan te trekken begint mijn 2 jarige vaak driftig aan mijn arm te trekken “Mee, buiten, eendjes, brood”. Uit deze telegram style van communiceren blijkt dan dat de nee dus eigenlijk een ja was en er van mij verwacht wordt dat ik a la minute zorg dat we buiten staan… De enige keer dat er wel direct met ja wordt geantwoord is wanneer er wordt gevraagd of hij soms een chocolade ei lust.

Rare gewoontes.
Het lijkt misschien raar maar voor een peuter is het volkomen normaal om een gesloten slaapzak te dragen als je naar de supermarkt gaat (“Nee schatje dat kan echt niet een slaapzak in überhaupt niet om mee te lopen”). Dat geldt ook voor het bewaren van dode insecten in een doosje of compleet lyrisch een abnormale voorliefde hebben van een bepaald merk verzorgingsproducten voor kinderen. (Als ik mijn kind onverhoopt kwijt ben in de supermarkt vind ik hem altijd terug in het schap waar de gele flessen, potjes en tubes staan). We hebben ook dagen meegemaakt waarop hij alles met zijn ogen dicht deed (lekker handig ook op de trap) en dat hij te pas en te onpas een soort van yoga oefening uitvoerde waarbij hij op zijn handen en voet steunde en 1 been de lucht in stak (en daar ook gerust zijn tijd voor nam). Geen idee wat hiervoor zijn motivatie was…

Angsten.
Mijn buurmeisje werd panisch als ze gras zag, laat staan voelde. Mijn eigen zoon verliest zichzelf in een enorme paniek aanval wanneer hij een lieveheersbeestje ziet. En dan hebben we nog wekelijkse afwisselende angsten. Angst voor schaduw, angst voor pluisjes, angst voor losse haren, angst voor kruimels, angst voor vieze handjes, angst voor zand, angst voor zeepbellen, angst voor losse bladeren…

Bezit.
Alles is altijd van je peuter, als hij het vast heeft, als hij het vast had, als het lijkt op dat geen wat hij vast had en zelfs als het lijkt op het geen wat hij vast heeft. Mocht het hem in zijn eentje niet lukken om dat geen (waarvan hij meent dat het) van hem is in zijn bezit te krijgen dan zal hij jou dwingen dit alsnog voor hem te regelen. Zo word ik regelmatig bij mijn hand genomen, richting de zandbak begeleid en vervolgens bij een andere peuter neer geplant met de mededeling “Die!”. Wanneer ik dan niet meewerk om die van het andere kindje af te nemen begint mijn eigen peuter vaak  vol zelfmedelijden “Samen, samen” te snikken waarmee hij eigenlijk “Ikke, ikke” bedoelt.

Douchen en slapen.
Vaak ben ik van te voren eerst een 20 minuten durende strijd aan het voeren om hem onder de douche te krijgen en als hij er eenmaal onderstaat wil hij er niet meer onderuit, wat opnieuw strijd oplevert. Datzelfde geldt ook voor het bed. Hij gaat er vaak met tegen zin in, maar s’ochtends als hij wakker is, krijg ik hem er maar weer met moeite uit. En hij weet donders goed dat als hij zich volledig plat houdt en zo slap als een vaatdoek blijft het voor mij vrij pittig is om hem uit zijn ledikantje te vissen.

Eten.
De ene keer blijft hij na 4 boterhammen chocopasta nog steeds om meer vragen de andere keer zit hij met lange tanden aan tafel als ik zijn favoriete hapje voor hem neerzet. Aan de smaak van de peuter is ook geen touw vast te knopen. Zit de spaghetti letterlijk van het plafond tot aan de vloer? Dit is de “subtiele” manier waarop een peuter duidelijk maakt dat hij het niet lust, of niet meer hoeft.

Welke hoofdstukken zie jij graag terug in een peuter handleiding? Deel het met ons op Facebook of in een reactie hieronder!


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *