"Yes! Ik ben zeven uur van die kleine fuckers verlost" - My Name Is Mama

“Yes! Ik ben zeven uur van die kleine fuckers verlost” Gezin & Relatie

Zaterdag kopt de Belgische krant ‘De Morgen’ met een quote van de Belgische radiopresentatrice Siska Schoeters: Als ik de kinderen in bed leg, denk ik soms: “Yes! Ik ben zeven uur van die kleine fuckers verlost”. Meteen barst een storm van kritiek los waarin de radiopresentatrice wordt weggezet als slechte moeder.

‘Kinderen hinderen’ is een van de 10 waarheden van de goudeerlijke presentatrice in de gelijknamige zaterdagrubriek van de krant. Hierin vraagt ze zich af, waarom iedereen het alleen maar over die roze wolk heeft en eens lekker zeuren over je kinderen absoluut niet toegestaan is. Ze biecht op dat het niet altijd makkelijk gaat en ze soms heimwee heeft naar haar 25-jarige ‘ik’ zonder kinderen en zonder zorgen.

Maar is ze écht een slechte moeder omdat ze dat eerlijk zegt? Zijn we allemaal niet soms stiekem een beetje blij met wat weinige tijd voor onszelf? Als die kleine weer eens om alles huilt en jij niets goed kan doen. Daarna aan tafel zijn bord spaghetti zonder pardon van zich afgooit en dan ook nog eens een scène maakt in de hoek. Hij spartelt om niet in bad te hoeven (moet wel, want hij zit natuurlijk volledig onder die pastasaus). Bijzonder want normaal gesproken is het net een badeend. Zijn we dan allemaal niet blij als we hem, na nóg een half uur drama, eindelijk in bed hebben gelegd? Zuchten we dan niet eens diep en denken we “Oef! tijd voor mama of papa!”?

Ik geef het graag toe, af en toe heb ik echt sterk de behoefte aan tijd voor mezelf. Aan even rust en geen kinderen in de buurt. Soms dagdroom ik over de mogelijkheid om tegen mijn partner te kunnen zeggen: “Het is mooi weer, zullen we op een terrasje iets gaan eten? Nadien lekker zitten aan de oever van de Schelde met een heerlijk glaasje wijn en kijken naar de zonsondergang.” Maar die dagdroom realiteit maken gaat gewoon niet meer zo eenvoudig. Die twee bengeltjes mee nemen is  niet bepaald een optie als je rustig wilt eten. Laat staan blijven zitten met een glaasje wijn want de jongens moeten op tijd naar bed. Maar blijkbaar mag je niet zeggen of denken dat het vroeger soms eenvoudiger was.

Natuurlijk zie ik die ‘gasten’ graag. Nooit zou ik nog permanent terug willen naar mijn leven zonder mijn twee jongens. Ze maken alles zoveel rijker en vrolijker, drukker en leuker. Een simpel voorbeeldje: thuiskomen is zoveel leuker geworden. Vroeger was dat in een koud, donker huis en met wat geluk kreeg ik uit de verte “Dag schatje!” te horen. Nu open ik de deur om “MAMAAAAAAAA!” te horen en niet veel later vliegt er een kleine peuter in mijn armen. De baby kan het nog niet zeggen, maar die oogjes die oplichten als ik de kamer binnen kom, de moeite die hij doet om twee meter (hij kruipt net een week!) naar me toe te kruipen, zijn armpjes uit te steken voor een knuffel. Dan smelt ik. Ik druk ze dicht tegen me aan en wil ze nooit meer kwijt. Ja, ik zie mijn gasten dolgraag.

Maar soms is het gewoon anders. Of dat nu goed klinkt of niet. Ben ik dan een slechte moeder omdat ik dat durf denken? In mijn ogen niet, omdat ik 90% van mijn tijd alles geef voor mijn kinderen en omdat ik met veel plezier opofferingen voor ze maak. Of om het met de woorden van Siska te zeggen: “Het is problematisch dat je sommige dingen niet mag zeggen omdat het niet goed staat.”

Lees ook de andere artikelen op My Name Is Mama.


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Om volledig gebruik te maken van alle functionaliteit op deze website dient u cookies toe te staan. Meer informatie.

Cookies op deze website staan standaard uit. Om volledig gebruik te maken van deze website dient u cookies te accepteren door in de banner op "Toestaan" te drukken. Hier kunt u meer informatie vinden over ons Privacy- en Cookiebeleid.

Sluiten